Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polska. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 24 lipca 2016

Pilsko

W zasadzie, to nie wiem od czego zacząć. Od tego, że jest lipiec, a przez jego połowę pogoda była dramatyczna: 15 stopni Celsjusza + deszcz, czy od tego, że nic się nie działo? Z nudów, a w większej mierze z tęsknoty za górami postanowiłam się wybrać na Pilsko, o którym już słyszałam od Oskara, a nawet od mojej mamy. A mnie wciąż tam nie było...
Do wędrówki zwerbowałam Izę, akademikową współlokatorkę, która na Pilsku była niejednokrotnie, ale głównie na nartach, z racji, że mieszka bardzo blisko (no, a przynajmniej nie 3 godziny drogi pociągiem).
Do Żywca dotarłam około 9.20, Iza czekała już na mnie na dworcu. Wsiadłyśmy do auta i ruszyłyśmy w stronę Korbielowa, skąd miałyśmy wyruszyć. Podjechałyśmy pod stację wyciągu, samochód zostawiłyśmy na dużym parkingu, przepakowałyśmy plecaki, rozłożyłyśmy kijki i byłyśmy gotowe do drogi. Jeszcze dobrze nie zdążyłyśmy wyjść, a już pojawił się problem oznakowania szlaków. Z miejsca, w którym byłyśmy powinno wychodzić kilka szlaków na Pilsko. Kilka, mam na myśli minimum trzy. Ale żadnego nie było widać w promieniu kilkudziesięciu, jeśli nie więcej, metrów. Z daleka wypatrzyłyśmy tablicę informacyjną z mapą. Z nadzieją podeszłyśmy, żeby zobaczyć, którędy powinnyśmy podążać. Niestety, było to tylko oznaczenie miejsc występowania głuszca. Niezbyt przydatne informacje. Spytałyśmy zatem państwa, którzy przechodzili i zdawali się schodzić z góry, czy orientują się w tutejszych szlakach, a raczej ich położeniu. Pan poradził nam drogę najpierw pod wyciągami, a potem gdzieś tam przejść. Iza zrozumiała, trochę znała teren, ja tylko popatrzyłam i poszłam. Miałam nadzieję, że szlak się znajdzie jeśli przez chwilę pójdziemy pod tymi wyciągami. I faktycznie, znalazł się. Zielony, niebieski albo czarny. Były tak dobrze namalowane, że nikt nie wiedział, jaki te znaki mają kolor. Dezorientacja nie dosięgała tylko nas, ale też innych, którzy chcieli dotrzeć na Halę Miziową, gdyż co chwilę ktoś zaczepiał nas i pytał, czy tędy to prosto. Była jedna droga, a mimo wszystko ludzie czuli, że nie wiedzą, gdzie idą.
W pewnym momencie dotarłyśmy do rozgałęzienia szlaków zielonego i czarnego. Zdecydowałyśmy podążać zielonym, choć nawet nie spojrzałyśmy na mapę. Wiedziałyśmy, że i tak dotrzemy tam, gdzie chcemy. Szkoda tylko, że nadrobiłyśmy sporo drogi lasem.
W końcu dotarłyśmy na Halę Miziową, usiadłyśmy pod schroniskiem, przekąsiłyśmy co nieco i poszłyśmy dalej. Do wyboru były dwie ścieżki: przez rezerwat oraz przez łąkę. Do wchodzenie wybrałyśmy opcję numer jeden. Droga nie należała do najłatwiejszych, było wąsko, obok ścieżek były urwiska, na drodze co krok stawały kamienie i korzenie. Naprawdę podziwiam ludzi, którzy zabierali na tę drogę dzieci. Plusem był jedynie cień, który dawały drzewa. Później jednak i on zniknął, gdyż za lasem zaczął się pas kosodrzewiny, gdzie powietrze zdawało się być okropnie gęste i wilgotne, nic przyjemnego podczas wysiłku fizycznego, jakim niewątpliwie jest wchodzenie pod górę.
Przyjemnie było dotrzeć na górę. Babia wydawała się być bardzo blisko, chmury nieco ograniczały widoczność Tatr. Świeciło słońce, a wiatr delikatnie chłodził rozgrzane ciało. Pamiętajcie o kremach do opalania, kiedy idziecie w góry...
Schodziłyśmy ze schroniska drogą, która nie była żadnym szlakiem. Doprowadziła nas jednak do celu. Całość wędrówki zajęła nam nieco ponad 5 godzin. W sam raz.



Babia Góra widoczna ze stoków narciarskich


Mój pierwszy melon w górach



Muah

piątek, 6 maja 2016

Pierwszy raz 1983 w Sudetach: 3,4,5/28

Wróciliśmy!
Pierwsza podróż wehikułem T3 została zakończona sukcesem. Pozdrawiam serdecznie wszystkich: tych, którzy temu kibicowali,  ale także tym, którzy mieli nas za wariatów i twierdzili,  że się nie uda.
Po kolei.
Pierwotnym pomysłem na majówkowy wyjazd była wycieczka nad morze, na którą, ze względu na odległość,  a co za tym idzie - koszt paliwa, się nie zdecydowaliśmy. Zamieniliśmy natomiast morze na Dolny Śląsk i 7 szczytów z KGP.
Poniższy wpis postanowiłam podzielić na dwie części: tę dotyczącą T3 i kwestii organizacji 'wyprawy' oraz tę związaną z turystyką i górami.
Zacznę może od gór.
Do 'miejsca docelowego' (tak naprawdę nie było to nic konkretnego) dotarliśmy dosyć późno (koło 16 z minutami byliśmy gotowi wyjść na szlak). Na pierwszy ogień poszła Borowa,  ot mała górka w okolicach Wałbrzycha. W połowie jakże długiej drogi na jej szczyt (podjeżdżając autem w sensowne miejsce zostawało jakieś 40 min marszu) zorientowaliśmy się,  że wcale nie należy ona do Korony Gór Polski, a do Korony Sudetów. Ktoś naniósł ją na mapy Google zupełnie niepotrzebnie,  my z kolei zaufaliśmy i poszliśmy ją zdobyć. A skoro już jestem przy temacie map,  to zdecydowanie odradzam poruszanie się po tamtych rejonach bez posiadania dobrego egzemplarza. Szlaki są fatalnie oznakowane,  a zasięgu internetu brak - słowem: licz na siebie i mech na drzewie.
Sam szczyt to były drzewa, miejsce po ognisku i sterta śmieci. Nie polecam. Do tego na szczyt prowadziło podejście na tyle strome, że ciężko było utrzymać ciało w pionie. Zdjęcie niestety mocno spłaszcza to podejście

Szałowe widoki, prawda?

Drugiego dnia udaliśmy się na Waligórę i Wielką Sowę. Nie, nie za jedną wędrówką, mieliśmy auto i musieliśmy po nie wrócić, a przejście w jedną stronę zajmowało 8 godzin.
Na Waligórę można było wejść w 15 min, ale przez nieoznakowane szlaki wchodziliśmy ponad pół godziny, okrążając górę. Na szczycie tylko drzewa i napis 'Waligóra 936 m n.p.m.'.
Znów genialny krajobraz. (Zdjęcie z twarzami ze względu na wpis do książeczki KGP)

 Zejście zajęłoby 10 minut, gdybyśmy na drodze nie spotkali pewnego 85-letniego pana, który każdego tygodnia,  w poniedziałek i czwartek, ruszał na wycieczki górskie. Chodzi tak często,  że jego żona pyta, czy on tak musi w te góry chodzić.  Na co on jej odpowiada: 'Jakbym nie musiał albo ktoś by mógł iść za mnie to bym nie szedł.  A tak, to muszę.'  Mówił,  bardzo dużo mówił. O Żydach i volksdeutschach w parlamencie,  o przyjacielu,  który niegdyś z nim chadzał,  a teraz dostał komputer i już się nigdzie nie rusza,  o tym, że jak leśnik spyta go, gdzie idzie i powie, że nie wolno, to on odpowiada, że lasy są państwowe, czyli jego, a sam leśnik jest u niego na służbie.  Jednak to, co najbardziej mi zapadło w pamięć,  to anegdota o życiu. 'Jesteście młodzi,  nie spieszcie się. Wiecie, każdy ma do przejścia jakąś drogę jedni taką,  inni dłuższą,  krótszą,  jeszcze inni zupełnie króciuteńką. I my idziemy,  prawda? I im szybciej idziemy,  tym szybciej dojdziemy do celu, do końca. Widzicie,  ja mam 85 lat,w styczniu skończyłem, i ja się nigdy, przenigdy nie spieszę. I sobie żyję,  na złość ZUSowi.'
Wielka Sowa. Albo wielkie tłumy.  Jedno z drugim się pokrywało. Ups, chyba zapomnieliśmy,  że jak jest majówka, to ludzie wpadają w "szał podróży". Na szczycie ktoś wymyślił jakieś coś z harcerzami i zespołem,  który próbował umilić czas ludziom oczekującym na wejście na wieżę widokową, którą sobie odpuściliśmy. Dużo dzieci, dużo Januszy. Dużo pięknych psów. Ale mimo to chciałam uciec stamtąd jak najprędzej.  Całe szczęście góra do wysokich nie należała,  więc zejście zajęło niecałe pół godziny.
Uważny obserwator dostrzeże w tle wieżę, namiot "sceniczny" i dzikie tłumy. (Kolejne zdjęcie do KGP)

Kolejny dzień poświęciliśmy na Szczeliniec Wielki, który całe szczęście różnił się od gór,  na których byliśmy wcześniej.  Już sam wjazd do parku narodowego pokazywał,  że będziemy mieli do czynienia z czymś innym. Ja już Szczeliniec zdobyłam,  ale to było jakieś 10 lat temu, na szkolnej wycieczce,  więc za wiele nie pamiętam.  Wszędzie, porozrzucane jak zabawki, potężne piaskowce przyjmujące różnorodne kształty od dzika aż po smoka.
Infrastruktura jednak niezbyt przekonująca: zakaz parkowania na terenie parku narodowego z wyjątkiem parkingów,  które mieściły maksymalnie 10 samochodów powciskanych gdzie się da. A nasz bus? Nasz bus musiał jechać dalej w poszukiwaniu jakiegokolwiek kawałka przestrzeni na górce.  Dlaczego na górce? O tym za chwilę. Tak oto wylądowaliśmy w Pasterce - małej wiosce, do której zjeżdża się z głównej drogi. Teoretycznie z miejsca naszego postoju na Szczeliniec szło się 50 minut. 50 minut, jeśli nie zamarzyło się komuś,  by odrobinę ściąć drogę,  przejść przez krzaki i przez zaoszczędzone 50 metrów przegapić krótszy szlak. Ale nie ma tego złego,  dotrzeć i tak dotarliśmy, a czy droga była lepsza... Tego nie wiemy.
Pod Szczelińcem jest schronisko, dosyć spore,  taras widokowy, luneta do oglądania pejzażu, a nawet automaty do gier,  kauczuków itd... O tym, że ludzi było mnóstwo,  to już chyba mówiłam,  prawda? Tak, więc tam było ich jeszcze więcej,  jakby z chmur nie leciał deszcz, tylko ludzie. I krzyczące dzieci. Dlatego,  aby dostać się na sam szczyt, musieliśmy odstać swoje w kolejce po bilet.  Na początku byłam trochę podirytowana faktem, że muszę zapłacić 3 złote za wejście na górę,  jednak później opamiętałam się i stwierdziłam, że może to jednak lepiej, bo to zniechęca część 'turystów' do wejścia,  jest to park narodowy,  który chroni chyba jedyne takie miejsce w Polsce,  a poza tym, widać, że władze dbają o to, by można było bezpiecznie zwiedzać. Kto nie był, polecam odwiedzić i przecisnąć się przez Piekło,  czy obejrzeć całą gamę skalnych zwierząt.
Kilka obrazów (mam nadzieję) zachęcających:


Przy okazji pobytu w tamtych okolicach polecam odwiedzić także Błędne Skały (nie byliśmy tam podczas tego wyjazdu,  aczkolwiek, z tego co pamiętam, i z tego, co ludzie mówili,  to warto), a także Kaplicę Czaszek.  Kto lubuje się w wodach mineralnych,  też znajdzie coś dla siebie, gdyż w Kudowie i okolicznych miejscowościach uzdrowiskowych aż roi się od pijalni.
I to by było na tyle gór.  Tak, wiemy, że marnie jak na nas i na 3 dni.  Ale już tłumaczę czemu tak było.
Otóż T3, której imienia jeszcze nie nadaliśmy, płatała nam figle mniejsze lub większe.

Wyruszyliśmy z Zawiercia o 7 rano. O 8:26 zatrzymaliśmy się w Zabrzu pod Chrabąszczem, aby kupić coś do jedzenia i do picia. Szybkie zakupy,  wracam do wozu,  a ten niestety nie chce się uruchomić.  Oskar pokombinował nieco przy stacyjce,  trochę przy akumulatorze (te dwa urządzenia były podejrzewane o zakłócanie jazdy) i całe szczęście po kilkunastu minutach byliśmy już w drodze.
Kolejną atrakcją było tankowanie. Okazało się, że przez wężyk od baku, którego zadaniem jest wyrównywanie ciśnienia, można stracić całkiem sporo paliwa. My zorientowaliśmy,  gdy wyciekł nam około litr, więc jeszcze nie było z tym tak źle. Szybko odjechaliśmy że stacji, żeby silnik siorbnął trochę paliwa i żeby wyciek ustał.  Tak też się stało.
Co było dalej? Postój na stacji benzynowej, fizjologia i te sprawy. Nie odpalił.  Zupełnie. Żadne próby uruchomienia go po dobroci nie odniosły skutku. Zadziałał dopiero popych. Szczerze mówiąc nie podejrzewałam,  że będę w stanie go ruszyć  na płaskiej powierzchni.  Jednak sama nie byłam w stanie go rozpędzić do prędkości rozruchowej. Pomogli mi jacyś panowie na stacji.
Kolejny postój był już wymuszony, silnik zgasł, gdy Oskar stwierdził, że zaciągnie ręczny na biegu i pod górkę. Klops był gotowy. Całe szczęście na dole tej górki był mechanik, do którego stoczyliśmy busa. Od razu zdiagnozował padnięty rozrusznik. Czekaliśmy na nowy. 2 godziny.  Tylko po to, żeby się okazało, że nie uda się go tego dnia załatwić. No nic, panowie z serwisu pomogli popchnąć, a my już wiedzieliśmy, że tylko parkingi z pochyleniem nas interesują.
Poza tym bus spisał się super.
Drogi, takie niezbyt główne w stanie głównie fatalnym. Dziura na dziurze, wąsko, drzewa rosną prawie na jezdni. Na resorach bus skakał jak oszalały. Idealnie pasuje tutaj stwierdzenie: "Jak się półtorej tony rozbuja, to nie ma we wsi ch..."
Na pace mieliśmy dwie części kanapy podparte jedną stroną na klapie od silnika, zaś z drugiej na szafce,  którą też wykorzystaliśmy jako schowek. Problem był jedynie z przechowywaniem reszty rzeczy w porządku.  Owszem,  było je gdzie umieścić, ale robił się z tego taki bałagan,  że ciężko było go ogarnąć. Nie zdążyliśmy przed wyjazdem uszyć i zamontować zasłon, ale lekko przyciemniane szyby załatwiły kwestię gapiów w dzień. Po zmroku, kiedy wewnątrz pali się światło,  byłyby już niezbędne.
Jeśli chodzi o komfort jazdy - pierwsza klasa. Na przednich fotelach jest wygodniej niż w najlepszej osobówce, prawdopodobnie za sprawą wysoko osadzonych foteli z... Audi.
Rzeczy, które chcielibyśmy dopracować to na pewno:
-oświetlenie (nocą jest zbyt ciemno i ciężko cokolwiek znaleźć),
-zasłony (zamontować),
-półki (z przechowywaniem rzeczy tych bardziej i mniej podręcznych bywa kłopotliwe),
-krzesła i stół na wyposażeniu (trochę mało komfortowe i higieniczne jest przygotowywanie śniadania na trawie),
-lodówka (ryzykowne jest zostawianie mięsa nawet w torbie termicznej na cały dzień),
-kuchenka gazowa o większej pojemności niż tylko biedny kartusz (tak, żeby można było zagrzać troche wody do mycia i żeby starczyło na poranną herbatę),
-prysznic turystyczny razem z obudową, znaczy zasłoną(jadąc we dwoje i zatrzymując się po zmroku w lesie nie ma obaw, że ktoś zobaczy kawałek gołego tyłka, natomiast w większym towarzystwie, trzeba mieć to na uwadze),
-zmiotka (śpiąc w lesie i bez przerwy wchodząc i wychodząc z wehikułu robi się niezły bałgan).
To, co nam najbardziej przeszkadzało nocą, to temperatura bliska zera. Śpiąc w milionie ubrań, w śpiworze pod kocem i kołdrą, i tak dokuczał np. zimny nos. Przetrwaliśmy, ale to raczej nie było przyjemne doświadczenie.


Cośmy nacykali:

Tabliczki jak nagrobki

 Pan dumny właściciel

 I ja z Laleczką

 Tak się przyrządza śniadania, proszę Państwa!

A tak naprawia się urwany wydech...
Żartuję. Tak się nie naprawia. Nic to nie daje, taśma się topi w mgnieniu oka.

Reper na Szczelińcu. Pozdro dla kumatych!

Ostre pato z T3...



Jako wyjazd bardziej doświadczalny, ocenę otrzymuje dobrą. Było dużo rzeczy wymagających poprawek, ale sama radość z jazdy i mieszkania w T3 jest nie do opisania.
Dlatego na następny wyjazd zapraszamy chętnych, którzy chcą przeżyć coś nowego i nie boją się wyzwań i niedogodności wynikających z życia w drodze.
Kto dołącza? :)

sobota, 5 września 2015

Babie humorki Babiej Góry

Babia Góra - największy szczyt Beskidu Żywieckiego (1724/5 m n.p.m) i jednocześnie moje utrapienie.
Przez większość moich wędrówek w ostatnich latach zawsze mnie prześladowała, chowała się za drzewami, ale ciągle na mnie spoglądała, kusząco zapraszając bym ją zdobył - jak to baba!
Korzystając z ostatnich chwil urlopu postanowiłem rzucić jej wyzwanie. Oczywiście w doborowym towarzystwie, tutaj kłaniam się Uli, Maćkowi i Marcinowi.
Wyjechałem po 6 z Łaz, zgarnąłem towarzysza z Łaz, następnego z Zawiercia, lecz czegoś/kogoś mi brakowało..
GRILLA! Nie wziąłem grilla, a przecież standardowe wyposażenie mojego samochodu to apteczka, gaśnica, trójkąt, grill (z podpałką, czyszczałką, etc.) i węgiel drzewny, bo nigdy nie wiadomo gdy na karczusia najdzie ochota.
Gdy już dojechaliśmy na parking w Krowiarkach i uiściliśmy opłatę (10zł za cały dzień), kupiliśmy bilety do Babiogórskiego Parku Nardowego, które, ku naszemu zaskoczeniu miały formę pocztówek. Wielki plus dla władz parku.
Ruszyliśmy niebieskim szlakiem w kierunku Markowych Szczawin.
Droga była przyjemna, lecz może był to efekt "Świętokrzyskiego"*. W trakcie wędrówki mijaliśmy panów robotników, koparki, spycharki, walec, czyli wszystko to, co moim zdaniem powinno budować nam autostrady, nie szlaki. Góry niechaj zostaną takie jakie być powinny: dzikie i naturalne.
Następnie znaleźliśmy się na rozstaju trzech dróg: jednej, prowadzącej z powrotem na Krowiarki, szlaku na Markowe Szczawiny i zamkniętego żółtego szlaku Perć Akademików. Nie było podanej przyczyny zamknięcia szlaku, a jedynie informacja, że został zamknięty 16 sierpnia. Zastanawialiśmy się, co robić dalej: iść do Markowych Szczawin, a potem wejść innym szlakiem, czy zaryzykować i zaoszczędzone 30 minut przeznaczyć (w razie potrzeby) na powrót do pierwotnego planu.
Decyzja nasza moim zdaniem była odważna i przemyślana, z kolei Ada pewnie by powiedziała, że "głupia  i nie rozważna".
Żółty szlak początkowo jest dość prosty, następnie zaczynają się schody i krótkie odcinki z asekuracją w formie łańcuchów:

Gdy już pokonamy ten odcinek, zostajemy wynagrodzeni drogą do nieba

Niedługo później byliśmy już na szczycie i mogliśmy podziwiać wspaniałe widoki!
Znaczy się nas samych bo wszystko inne zastawiała chmury.
Babia góra to typowa BABA! Obraziła się na nas nie wiadomo o co i "ugościła" nas złą pogodą  i zerowymi widokami, morale podupadały ale wchodziliśmy dzielnie gdyż każdy myślał o jednym - 
ciepłej kiełbasce z grilla.
Zrobiliśmy trochę zdjęć na szczycie, próbowaliśmy zobaczyć coś przez chmury, niestety bezskutecznie. Obiecałem sobie wtedy, że kolejny raz wejdę na Babią jak się na mnie "odgniewa" z moją Babą i będę liczył na to że ugości nas wspaniałym wschodem Słońca...
O.


*piwo takie

******************************
Komentarz edytora:
Baby nie było, to i Babia łaskawa nie była. Ot, co.

A.