Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 24 lipca 2016

Pilsko

W zasadzie, to nie wiem od czego zacząć. Od tego, że jest lipiec, a przez jego połowę pogoda była dramatyczna: 15 stopni Celsjusza + deszcz, czy od tego, że nic się nie działo? Z nudów, a w większej mierze z tęsknoty za górami postanowiłam się wybrać na Pilsko, o którym już słyszałam od Oskara, a nawet od mojej mamy. A mnie wciąż tam nie było...
Do wędrówki zwerbowałam Izę, akademikową współlokatorkę, która na Pilsku była niejednokrotnie, ale głównie na nartach, z racji, że mieszka bardzo blisko (no, a przynajmniej nie 3 godziny drogi pociągiem).
Do Żywca dotarłam około 9.20, Iza czekała już na mnie na dworcu. Wsiadłyśmy do auta i ruszyłyśmy w stronę Korbielowa, skąd miałyśmy wyruszyć. Podjechałyśmy pod stację wyciągu, samochód zostawiłyśmy na dużym parkingu, przepakowałyśmy plecaki, rozłożyłyśmy kijki i byłyśmy gotowe do drogi. Jeszcze dobrze nie zdążyłyśmy wyjść, a już pojawił się problem oznakowania szlaków. Z miejsca, w którym byłyśmy powinno wychodzić kilka szlaków na Pilsko. Kilka, mam na myśli minimum trzy. Ale żadnego nie było widać w promieniu kilkudziesięciu, jeśli nie więcej, metrów. Z daleka wypatrzyłyśmy tablicę informacyjną z mapą. Z nadzieją podeszłyśmy, żeby zobaczyć, którędy powinnyśmy podążać. Niestety, było to tylko oznaczenie miejsc występowania głuszca. Niezbyt przydatne informacje. Spytałyśmy zatem państwa, którzy przechodzili i zdawali się schodzić z góry, czy orientują się w tutejszych szlakach, a raczej ich położeniu. Pan poradził nam drogę najpierw pod wyciągami, a potem gdzieś tam przejść. Iza zrozumiała, trochę znała teren, ja tylko popatrzyłam i poszłam. Miałam nadzieję, że szlak się znajdzie jeśli przez chwilę pójdziemy pod tymi wyciągami. I faktycznie, znalazł się. Zielony, niebieski albo czarny. Były tak dobrze namalowane, że nikt nie wiedział, jaki te znaki mają kolor. Dezorientacja nie dosięgała tylko nas, ale też innych, którzy chcieli dotrzeć na Halę Miziową, gdyż co chwilę ktoś zaczepiał nas i pytał, czy tędy to prosto. Była jedna droga, a mimo wszystko ludzie czuli, że nie wiedzą, gdzie idą.
W pewnym momencie dotarłyśmy do rozgałęzienia szlaków zielonego i czarnego. Zdecydowałyśmy podążać zielonym, choć nawet nie spojrzałyśmy na mapę. Wiedziałyśmy, że i tak dotrzemy tam, gdzie chcemy. Szkoda tylko, że nadrobiłyśmy sporo drogi lasem.
W końcu dotarłyśmy na Halę Miziową, usiadłyśmy pod schroniskiem, przekąsiłyśmy co nieco i poszłyśmy dalej. Do wyboru były dwie ścieżki: przez rezerwat oraz przez łąkę. Do wchodzenie wybrałyśmy opcję numer jeden. Droga nie należała do najłatwiejszych, było wąsko, obok ścieżek były urwiska, na drodze co krok stawały kamienie i korzenie. Naprawdę podziwiam ludzi, którzy zabierali na tę drogę dzieci. Plusem był jedynie cień, który dawały drzewa. Później jednak i on zniknął, gdyż za lasem zaczął się pas kosodrzewiny, gdzie powietrze zdawało się być okropnie gęste i wilgotne, nic przyjemnego podczas wysiłku fizycznego, jakim niewątpliwie jest wchodzenie pod górę.
Przyjemnie było dotrzeć na górę. Babia wydawała się być bardzo blisko, chmury nieco ograniczały widoczność Tatr. Świeciło słońce, a wiatr delikatnie chłodził rozgrzane ciało. Pamiętajcie o kremach do opalania, kiedy idziecie w góry...
Schodziłyśmy ze schroniska drogą, która nie była żadnym szlakiem. Doprowadziła nas jednak do celu. Całość wędrówki zajęła nam nieco ponad 5 godzin. W sam raz.



Babia Góra widoczna ze stoków narciarskich


Mój pierwszy melon w górach



Muah

piątek, 6 maja 2016

Pierwszy raz 1983 w Sudetach: 3,4,5/28

Wróciliśmy!
Pierwsza podróż wehikułem T3 została zakończona sukcesem. Pozdrawiam serdecznie wszystkich: tych, którzy temu kibicowali,  ale także tym, którzy mieli nas za wariatów i twierdzili,  że się nie uda.
Po kolei.
Pierwotnym pomysłem na majówkowy wyjazd była wycieczka nad morze, na którą, ze względu na odległość,  a co za tym idzie - koszt paliwa, się nie zdecydowaliśmy. Zamieniliśmy natomiast morze na Dolny Śląsk i 7 szczytów z KGP.
Poniższy wpis postanowiłam podzielić na dwie części: tę dotyczącą T3 i kwestii organizacji 'wyprawy' oraz tę związaną z turystyką i górami.
Zacznę może od gór.
Do 'miejsca docelowego' (tak naprawdę nie było to nic konkretnego) dotarliśmy dosyć późno (koło 16 z minutami byliśmy gotowi wyjść na szlak). Na pierwszy ogień poszła Borowa,  ot mała górka w okolicach Wałbrzycha. W połowie jakże długiej drogi na jej szczyt (podjeżdżając autem w sensowne miejsce zostawało jakieś 40 min marszu) zorientowaliśmy się,  że wcale nie należy ona do Korony Gór Polski, a do Korony Sudetów. Ktoś naniósł ją na mapy Google zupełnie niepotrzebnie,  my z kolei zaufaliśmy i poszliśmy ją zdobyć. A skoro już jestem przy temacie map,  to zdecydowanie odradzam poruszanie się po tamtych rejonach bez posiadania dobrego egzemplarza. Szlaki są fatalnie oznakowane,  a zasięgu internetu brak - słowem: licz na siebie i mech na drzewie.
Sam szczyt to były drzewa, miejsce po ognisku i sterta śmieci. Nie polecam. Do tego na szczyt prowadziło podejście na tyle strome, że ciężko było utrzymać ciało w pionie. Zdjęcie niestety mocno spłaszcza to podejście

Szałowe widoki, prawda?

Drugiego dnia udaliśmy się na Waligórę i Wielką Sowę. Nie, nie za jedną wędrówką, mieliśmy auto i musieliśmy po nie wrócić, a przejście w jedną stronę zajmowało 8 godzin.
Na Waligórę można było wejść w 15 min, ale przez nieoznakowane szlaki wchodziliśmy ponad pół godziny, okrążając górę. Na szczycie tylko drzewa i napis 'Waligóra 936 m n.p.m.'.
Znów genialny krajobraz. (Zdjęcie z twarzami ze względu na wpis do książeczki KGP)

 Zejście zajęłoby 10 minut, gdybyśmy na drodze nie spotkali pewnego 85-letniego pana, który każdego tygodnia,  w poniedziałek i czwartek, ruszał na wycieczki górskie. Chodzi tak często,  że jego żona pyta, czy on tak musi w te góry chodzić.  Na co on jej odpowiada: 'Jakbym nie musiał albo ktoś by mógł iść za mnie to bym nie szedł.  A tak, to muszę.'  Mówił,  bardzo dużo mówił. O Żydach i volksdeutschach w parlamencie,  o przyjacielu,  który niegdyś z nim chadzał,  a teraz dostał komputer i już się nigdzie nie rusza,  o tym, że jak leśnik spyta go, gdzie idzie i powie, że nie wolno, to on odpowiada, że lasy są państwowe, czyli jego, a sam leśnik jest u niego na służbie.  Jednak to, co najbardziej mi zapadło w pamięć,  to anegdota o życiu. 'Jesteście młodzi,  nie spieszcie się. Wiecie, każdy ma do przejścia jakąś drogę jedni taką,  inni dłuższą,  krótszą,  jeszcze inni zupełnie króciuteńką. I my idziemy,  prawda? I im szybciej idziemy,  tym szybciej dojdziemy do celu, do końca. Widzicie,  ja mam 85 lat,w styczniu skończyłem, i ja się nigdy, przenigdy nie spieszę. I sobie żyję,  na złość ZUSowi.'
Wielka Sowa. Albo wielkie tłumy.  Jedno z drugim się pokrywało. Ups, chyba zapomnieliśmy,  że jak jest majówka, to ludzie wpadają w "szał podróży". Na szczycie ktoś wymyślił jakieś coś z harcerzami i zespołem,  który próbował umilić czas ludziom oczekującym na wejście na wieżę widokową, którą sobie odpuściliśmy. Dużo dzieci, dużo Januszy. Dużo pięknych psów. Ale mimo to chciałam uciec stamtąd jak najprędzej.  Całe szczęście góra do wysokich nie należała,  więc zejście zajęło niecałe pół godziny.
Uważny obserwator dostrzeże w tle wieżę, namiot "sceniczny" i dzikie tłumy. (Kolejne zdjęcie do KGP)

Kolejny dzień poświęciliśmy na Szczeliniec Wielki, który całe szczęście różnił się od gór,  na których byliśmy wcześniej.  Już sam wjazd do parku narodowego pokazywał,  że będziemy mieli do czynienia z czymś innym. Ja już Szczeliniec zdobyłam,  ale to było jakieś 10 lat temu, na szkolnej wycieczce,  więc za wiele nie pamiętam.  Wszędzie, porozrzucane jak zabawki, potężne piaskowce przyjmujące różnorodne kształty od dzika aż po smoka.
Infrastruktura jednak niezbyt przekonująca: zakaz parkowania na terenie parku narodowego z wyjątkiem parkingów,  które mieściły maksymalnie 10 samochodów powciskanych gdzie się da. A nasz bus? Nasz bus musiał jechać dalej w poszukiwaniu jakiegokolwiek kawałka przestrzeni na górce.  Dlaczego na górce? O tym za chwilę. Tak oto wylądowaliśmy w Pasterce - małej wiosce, do której zjeżdża się z głównej drogi. Teoretycznie z miejsca naszego postoju na Szczeliniec szło się 50 minut. 50 minut, jeśli nie zamarzyło się komuś,  by odrobinę ściąć drogę,  przejść przez krzaki i przez zaoszczędzone 50 metrów przegapić krótszy szlak. Ale nie ma tego złego,  dotrzeć i tak dotarliśmy, a czy droga była lepsza... Tego nie wiemy.
Pod Szczelińcem jest schronisko, dosyć spore,  taras widokowy, luneta do oglądania pejzażu, a nawet automaty do gier,  kauczuków itd... O tym, że ludzi było mnóstwo,  to już chyba mówiłam,  prawda? Tak, więc tam było ich jeszcze więcej,  jakby z chmur nie leciał deszcz, tylko ludzie. I krzyczące dzieci. Dlatego,  aby dostać się na sam szczyt, musieliśmy odstać swoje w kolejce po bilet.  Na początku byłam trochę podirytowana faktem, że muszę zapłacić 3 złote za wejście na górę,  jednak później opamiętałam się i stwierdziłam, że może to jednak lepiej, bo to zniechęca część 'turystów' do wejścia,  jest to park narodowy,  który chroni chyba jedyne takie miejsce w Polsce,  a poza tym, widać, że władze dbają o to, by można było bezpiecznie zwiedzać. Kto nie był, polecam odwiedzić i przecisnąć się przez Piekło,  czy obejrzeć całą gamę skalnych zwierząt.
Kilka obrazów (mam nadzieję) zachęcających:


Przy okazji pobytu w tamtych okolicach polecam odwiedzić także Błędne Skały (nie byliśmy tam podczas tego wyjazdu,  aczkolwiek, z tego co pamiętam, i z tego, co ludzie mówili,  to warto), a także Kaplicę Czaszek.  Kto lubuje się w wodach mineralnych,  też znajdzie coś dla siebie, gdyż w Kudowie i okolicznych miejscowościach uzdrowiskowych aż roi się od pijalni.
I to by było na tyle gór.  Tak, wiemy, że marnie jak na nas i na 3 dni.  Ale już tłumaczę czemu tak było.
Otóż T3, której imienia jeszcze nie nadaliśmy, płatała nam figle mniejsze lub większe.

Wyruszyliśmy z Zawiercia o 7 rano. O 8:26 zatrzymaliśmy się w Zabrzu pod Chrabąszczem, aby kupić coś do jedzenia i do picia. Szybkie zakupy,  wracam do wozu,  a ten niestety nie chce się uruchomić.  Oskar pokombinował nieco przy stacyjce,  trochę przy akumulatorze (te dwa urządzenia były podejrzewane o zakłócanie jazdy) i całe szczęście po kilkunastu minutach byliśmy już w drodze.
Kolejną atrakcją było tankowanie. Okazało się, że przez wężyk od baku, którego zadaniem jest wyrównywanie ciśnienia, można stracić całkiem sporo paliwa. My zorientowaliśmy,  gdy wyciekł nam około litr, więc jeszcze nie było z tym tak źle. Szybko odjechaliśmy że stacji, żeby silnik siorbnął trochę paliwa i żeby wyciek ustał.  Tak też się stało.
Co było dalej? Postój na stacji benzynowej, fizjologia i te sprawy. Nie odpalił.  Zupełnie. Żadne próby uruchomienia go po dobroci nie odniosły skutku. Zadziałał dopiero popych. Szczerze mówiąc nie podejrzewałam,  że będę w stanie go ruszyć  na płaskiej powierzchni.  Jednak sama nie byłam w stanie go rozpędzić do prędkości rozruchowej. Pomogli mi jacyś panowie na stacji.
Kolejny postój był już wymuszony, silnik zgasł, gdy Oskar stwierdził, że zaciągnie ręczny na biegu i pod górkę. Klops był gotowy. Całe szczęście na dole tej górki był mechanik, do którego stoczyliśmy busa. Od razu zdiagnozował padnięty rozrusznik. Czekaliśmy na nowy. 2 godziny.  Tylko po to, żeby się okazało, że nie uda się go tego dnia załatwić. No nic, panowie z serwisu pomogli popchnąć, a my już wiedzieliśmy, że tylko parkingi z pochyleniem nas interesują.
Poza tym bus spisał się super.
Drogi, takie niezbyt główne w stanie głównie fatalnym. Dziura na dziurze, wąsko, drzewa rosną prawie na jezdni. Na resorach bus skakał jak oszalały. Idealnie pasuje tutaj stwierdzenie: "Jak się półtorej tony rozbuja, to nie ma we wsi ch..."
Na pace mieliśmy dwie części kanapy podparte jedną stroną na klapie od silnika, zaś z drugiej na szafce,  którą też wykorzystaliśmy jako schowek. Problem był jedynie z przechowywaniem reszty rzeczy w porządku.  Owszem,  było je gdzie umieścić, ale robił się z tego taki bałagan,  że ciężko było go ogarnąć. Nie zdążyliśmy przed wyjazdem uszyć i zamontować zasłon, ale lekko przyciemniane szyby załatwiły kwestię gapiów w dzień. Po zmroku, kiedy wewnątrz pali się światło,  byłyby już niezbędne.
Jeśli chodzi o komfort jazdy - pierwsza klasa. Na przednich fotelach jest wygodniej niż w najlepszej osobówce, prawdopodobnie za sprawą wysoko osadzonych foteli z... Audi.
Rzeczy, które chcielibyśmy dopracować to na pewno:
-oświetlenie (nocą jest zbyt ciemno i ciężko cokolwiek znaleźć),
-zasłony (zamontować),
-półki (z przechowywaniem rzeczy tych bardziej i mniej podręcznych bywa kłopotliwe),
-krzesła i stół na wyposażeniu (trochę mało komfortowe i higieniczne jest przygotowywanie śniadania na trawie),
-lodówka (ryzykowne jest zostawianie mięsa nawet w torbie termicznej na cały dzień),
-kuchenka gazowa o większej pojemności niż tylko biedny kartusz (tak, żeby można było zagrzać troche wody do mycia i żeby starczyło na poranną herbatę),
-prysznic turystyczny razem z obudową, znaczy zasłoną(jadąc we dwoje i zatrzymując się po zmroku w lesie nie ma obaw, że ktoś zobaczy kawałek gołego tyłka, natomiast w większym towarzystwie, trzeba mieć to na uwadze),
-zmiotka (śpiąc w lesie i bez przerwy wchodząc i wychodząc z wehikułu robi się niezły bałgan).
To, co nam najbardziej przeszkadzało nocą, to temperatura bliska zera. Śpiąc w milionie ubrań, w śpiworze pod kocem i kołdrą, i tak dokuczał np. zimny nos. Przetrwaliśmy, ale to raczej nie było przyjemne doświadczenie.


Cośmy nacykali:

Tabliczki jak nagrobki

 Pan dumny właściciel

 I ja z Laleczką

 Tak się przyrządza śniadania, proszę Państwa!

A tak naprawia się urwany wydech...
Żartuję. Tak się nie naprawia. Nic to nie daje, taśma się topi w mgnieniu oka.

Reper na Szczelińcu. Pozdro dla kumatych!

Ostre pato z T3...



Jako wyjazd bardziej doświadczalny, ocenę otrzymuje dobrą. Było dużo rzeczy wymagających poprawek, ale sama radość z jazdy i mieszkania w T3 jest nie do opisania.
Dlatego na następny wyjazd zapraszamy chętnych, którzy chcą przeżyć coś nowego i nie boją się wyzwań i niedogodności wynikających z życia w drodze.
Kto dołącza? :)

poniedziałek, 9 listopada 2015

Zakopane jesienią

Dwa dni.
Dwa słoneczne dni o mało słonecznej porze roku.
Golf 3, trochę grosza i chęci.
Godzina 18:14, dworzec PKP w Dąbrowie Górniczej.
Szybkie zakupy, miód pitny i 1,5l Pepsi.
Droga nr 94, kierunek Kraków.
Wieś Kogutek, województwo małopolskie, człowiek z kawałkiem tektury z napisem "Kraków".
Zjeżdżamy na przystanek, otwieramy drzwi, zapraszamy.
Wsiadł. Dziwnie cichy, z dziwnym akcentem.
Ukrainiec, którego rodzice wydali grube hajsy, żeby uciekł z kraju i trafił na studia do Polski.
Szedł. Z Katowic. Od 9 rano.
U przyjaciela był.
Grubo ponad 20 km. A co tam! Przecież to blisko.
Zostawiamy go na Bronowicach, na przystanku, żeby mógł jechać autobusem tam, gdzie potrzebuje.
Pewnie i tak poszedł z buta.
Tylko obcokrajowcy mają takie pomysły.

Nowy Targ. Godzina 21 z minutami.
Ciemność nieprzenikniona, ponad 100 km/h na liczniku.
Gwiazdy. Dużo gwiazd. Miliony gwiazd.
Polecam, Adrianna Surowiec.

Zakopane, Antałówka 17, pierwsze piętro.
Ten sam dom, inny pokój.
Zapach drewna i czystości. Szybkie wypakowanie, prysznic i sen.
Jutro ruszamy.


Obudziliśmy się o 6.45. 15 minut przed budzikiem. Nastąpiło szybkie śniadanie, po którym udaliśmy się do Palenicy Białczańskiej, skąd mieliśmy zacząć wędrówkę do Morskiego Oka. Zdecydowaliśmy się na dojazd samochodem z tego względu, że Zakopane w listopadzie jest opustoszałe, turystów można policzyć na palcach, więc, jak przypuszczaliśmy, busy nie jeżdżą już tak często i w takich ilościach jak w środku lata. Wyjście to okazało się nie tylko wygodniejszym, ale także bardziej ekonomicznym. Podróż busem kosztuje 10 zł za osobę w jedną stronę, co daje 40 zł za dwie osoby w tę i z powrotem. A tymczasem parking w Palenicy kosztuje 20 zł za dzień (sic!) + koszt paliwa, który był raczej niższy niż te pozostałe 20 zł.
Dzień zapowiadał się raczej słonecznie i ciepło, my jednak, niedoświadczeni w górach zimą, postanowiliśmy się ubrać najcieplej jak się dało. Swoją drogą, bez czapki, szalika i rękawiczek do Zakopanego po sezonie letnim wybierać się nie polecam.
Otworzyliśmy drzwi samochodu na parkingu w Palenicy. Jak fala gorąca uderza latem, tak do nas przygnał mróz na tyle silny, że uznałam, że dwie pary rękawiczek będą dobrym pomysłem. W tamtym momencie wizja naszej wędrówki była następująca: szybko do schroniska, tam się zagrzać i wracamy! Bez odpoczynku, bez postojów, bo zamarzniemy! Jednak im dłużej szliśmy, tym bardziej się rozgrzewaliśmy i tym cieplej robiło się na dworze. Na tyle, że nad Morskim Okiem, kąpiąc się w słońcu, siedzieliśmy w samych polarach.
Nad stawem spotkaliśmy grupę TOPRowców, którzy odbywali właśnie ćwiczenia z nurkowania. Byli niezwykle zachwyceni tym, że muszą je mieć.
Gdyby ktoś nie wierzył, że słońce i lód nie mogą koegzystować, oto dowód: kulka z lodowych igiełek, która tak zwyczajnie leżała na szlaku:

Nic Ci nie da Vibram, Bracie, lód i tak Ci zmoczy gacie!

Po krótkim odpoczynku nad Morskim, ruszyliśmy w stronę Doliny. Wszystko było super: pogoda, widoki i spacer tylko we dwoje. Dopóki znajdowaliśmy się na południowym zboczu. I wtedy nastał ten moment przejścia na stronę północną. Słońce zmieniło się w cień, trawa w lód, a kamienie w kostki lodu. Przyjemność zmieniła się w udrękę. Trzeba było trzymać równowagę mimo braku przyczepności. Gdyby nie nachylenie i wypukłości, można by było tam spokojnie jeździć na łyżwach - lód był lepszy niż na niejednym krytym lodowisku. Niemniej jednak, zrobiło się niebezpiecznie, kiedy nawierzchnia robiła z nogami co chciała. Wiecie jak to jest kiedy ktoś myśli, że ma gabaryty motylka i zgrabność baletnicy, a w rzeczywistości przypomina walenia wyrzuconego przez fale na plażę? Tak, tańczy, jak na wiejskiej zabawie, na 1500 m n.p.m. po czym obija sobie wszystkie wystające części ciała, a oprócz tego te, które chciałyby wystawać, ale nie mogą.
Przy okazji pozdrowienia dla pana w podkoszulku i adidasach, który twierdził, że trasę 3-godzinną przejdzie w mniej niż 2 godziny, bo przecież lód, to nie przeszkadza, a pomaga! Mam nadzieję, że dotarł tam, gdzie chciał.
Po dojściu do schroniska szybko zwróciliśmy swoje kroki ku ścieżce w dół. Jednak zamiast ścieżki ujrzeliśmy coś, co wyglądało jak zamarznięty wodospad. I co teraz? Najlepiej zmienić drogę. Tak też zrobiliśmy, dołączyli do nas Państwo Warszawiacy (coś te Tatry zsyłają na nas ludzi ze stolicy!) i Pan Z Tychów. Trasa w dół prostą nie była, wiodła przy wodospadzie, gdzie mnóstwo małych cieków wodnych przecinało ścieżkę, a co za tym idzie - tworzyły lód. Jednak z mniejszymi, bądź większymi problemami, udało nam się bezpiecznie wrócić na parking w Palenicy i wrócić do Zakopanego, żeby zjeść pizzę w naszej ulubionej knajpce, a potem napić się miodu.

Kolejny dzień nie przywitał nas bólem czegokolwiek, a znów piękną pogodą i podejrzanie wysoką temperaturą. Nie spiesząc się zbytnio, spakowaliśmy swoje manatki, zapakowaliśmy je do Golfa Czy, po czym pożegnaliśmy się z właścicielką pensjonatu i ruszyliśmy w kierunku Doliny Chochołowskiej, gdzie po zaparkowaniu samochodu i dokonaniu opłaty za wstęp do TPN, wypożyczyliśmy rowery, którymi pokonaliśmy pierwsze 4 km trasy. Rowery to duża oszczędność czasu, do tego ten odcinek drogi nie jest zbyt malowniczy, dlatego to raczej dobra opcja. Raczej, bo rowery są dosyć wysłużone, a poruszamy się niewiele, ale pod górę. Po odstawieniu jednośladów do stacji szliśmy już pieszo. Niestety szybko okazało się, że szlak, którym chcieliśmy przejść, jest zamknięty. Musieliśmy zatem dalej posuwać się naprzód. Do Doliny Kościeliskiej dotarliśmy przez Iwanicką Przełęcz. Z wejścia do Doliny Kościeliskiej czekała nas jeszcze kilkukilometrowa wędrówka po samochód. Droga Pod Reglami była słabo oznakowana, dlatego poszliśmy szosą. Po drodze mijaliśmy bacówkę, do której postanowiłam wstąpić w celu nabycie oscypków. Nie chciałam już brać tego, co sprzedają na Krupówkach, czy pod Gubałówką. I muszę przyznać, że byłam pozytywnie zaskoczona. Nigdy nie przepadałam za oscypkami, wręcz przeciwnie, uciekałam od nich najdalej jak się da, jednak zawsze kupowałam je dla rodziny. To samo mną kierowało i teraz. Jednak spróbowałam i mi posmakowały. Na tyle, że zjadłam trzy (nie od razu oczywiście;). Polecam, Adrianna Surowiec.

Po wejściu do samochodu zostało nam już tylko pojechać do Zakopanego, zrobić drobne zakupy i wracać. Tak też uczyniliśmy.
Trudno było oderwać oczy od górskich pasm.
Jeszcze tam wrócimy.

Na zakończenie kilka zdjęć:
Morskie Oko w blasku słońca
Ziemniaczki na Iwanickiej Przełęczy
 
Dać dziecku trochę zamarzniętej wody i już się cieszy!
Widok na Dolinę Pięciu Stawów Polskich
Tutaj też. Tylko z Ziemniaczkami na pierwszym planie.
Dolina Chochołowska
I jak tu za nimi nie tęsknić?!

sobota, 5 września 2015

Babie humorki Babiej Góry

Babia Góra - największy szczyt Beskidu Żywieckiego (1724/5 m n.p.m) i jednocześnie moje utrapienie.
Przez większość moich wędrówek w ostatnich latach zawsze mnie prześladowała, chowała się za drzewami, ale ciągle na mnie spoglądała, kusząco zapraszając bym ją zdobył - jak to baba!
Korzystając z ostatnich chwil urlopu postanowiłem rzucić jej wyzwanie. Oczywiście w doborowym towarzystwie, tutaj kłaniam się Uli, Maćkowi i Marcinowi.
Wyjechałem po 6 z Łaz, zgarnąłem towarzysza z Łaz, następnego z Zawiercia, lecz czegoś/kogoś mi brakowało..
GRILLA! Nie wziąłem grilla, a przecież standardowe wyposażenie mojego samochodu to apteczka, gaśnica, trójkąt, grill (z podpałką, czyszczałką, etc.) i węgiel drzewny, bo nigdy nie wiadomo gdy na karczusia najdzie ochota.
Gdy już dojechaliśmy na parking w Krowiarkach i uiściliśmy opłatę (10zł za cały dzień), kupiliśmy bilety do Babiogórskiego Parku Nardowego, które, ku naszemu zaskoczeniu miały formę pocztówek. Wielki plus dla władz parku.
Ruszyliśmy niebieskim szlakiem w kierunku Markowych Szczawin.
Droga była przyjemna, lecz może był to efekt "Świętokrzyskiego"*. W trakcie wędrówki mijaliśmy panów robotników, koparki, spycharki, walec, czyli wszystko to, co moim zdaniem powinno budować nam autostrady, nie szlaki. Góry niechaj zostaną takie jakie być powinny: dzikie i naturalne.
Następnie znaleźliśmy się na rozstaju trzech dróg: jednej, prowadzącej z powrotem na Krowiarki, szlaku na Markowe Szczawiny i zamkniętego żółtego szlaku Perć Akademików. Nie było podanej przyczyny zamknięcia szlaku, a jedynie informacja, że został zamknięty 16 sierpnia. Zastanawialiśmy się, co robić dalej: iść do Markowych Szczawin, a potem wejść innym szlakiem, czy zaryzykować i zaoszczędzone 30 minut przeznaczyć (w razie potrzeby) na powrót do pierwotnego planu.
Decyzja nasza moim zdaniem była odważna i przemyślana, z kolei Ada pewnie by powiedziała, że "głupia  i nie rozważna".
Żółty szlak początkowo jest dość prosty, następnie zaczynają się schody i krótkie odcinki z asekuracją w formie łańcuchów:

Gdy już pokonamy ten odcinek, zostajemy wynagrodzeni drogą do nieba

Niedługo później byliśmy już na szczycie i mogliśmy podziwiać wspaniałe widoki!
Znaczy się nas samych bo wszystko inne zastawiała chmury.
Babia góra to typowa BABA! Obraziła się na nas nie wiadomo o co i "ugościła" nas złą pogodą  i zerowymi widokami, morale podupadały ale wchodziliśmy dzielnie gdyż każdy myślał o jednym - 
ciepłej kiełbasce z grilla.
Zrobiliśmy trochę zdjęć na szczycie, próbowaliśmy zobaczyć coś przez chmury, niestety bezskutecznie. Obiecałem sobie wtedy, że kolejny raz wejdę na Babią jak się na mnie "odgniewa" z moją Babą i będę liczył na to że ugości nas wspaniałym wschodem Słońca...
O.


*piwo takie

******************************
Komentarz edytora:
Baby nie było, to i Babia łaskawa nie była. Ot, co.

A.

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Wakacyjne wojaże część druga - Bieszczady, 2/28

Start 6.00 z Zawiercia. Zryw z samego rana tylko po to, żeby nie tracić jednego dnia. Według Google Maps powinniśmy być na miejscu za nieco ponad 5 godzin. Nie byliśmy... Nie było korków, remontów. Nic z tych rzeczy. Google po prostu nie ogarnia, że to, że na drodze nie stoi znak ograniczenia prędkości, to nie znaczy wcale, że prędkość nie jest ograniczona. Nie zaskoczę chyba nikogo jeśli powiem, że drogi w górach są kręte i na zakręcie mniej więcej 150 stopni to 90 km/h się nie pośmiga. Tylko jakieś 50 km/h mniej. Kogo interesują te zakrętasy może sobie spojrzeć na przebieg drogi między Wetliną, a Ustrzykami Górnymi. Swoją drogą, trasa ta ma jeden bardzo ładny, widokowy odcinek, gdzie często na drogę wychodzą wypasane na zboczach owieczki.
Wróćmy jednak do samej podróży. Na miejscu, czyli w Wetlinie byliśmy około 13. Jednak, jak wiadomo, za nocleg płaci się gotówką. Jedyną osobą z całej czwórki, która posiadała gotówkę, byłam ja. Tak to jest, gdy nie posiada się konta bankowego. A tak, nie powiedziałam skąd w ogóle z dwojga ludzi zrobiła się nagle czwórka. Otóż w ramach oszczędzania i poznawania nowych ludzi postanowiliśmy zamieścić ogłoszenie w serwisie BlaBlaCar (nie, to nie jest reklama). Udało nam się zabrać Kasię i Wojtka, którzy niestety musieli przyjechać do Zawiercia pociągiem tak, by być na wspomnianą 6 rano. Mogliśmy być uprzejmi i ich zabrać z samego Zabrza, ale nadrabianie 150 km drogi nie bardzo się kalkuluje. Tak więc po dotarciu do Wetliny postanowiliśmy poszukać bankomatu. Jak to najlepiej zrobić? Wpisać w internecie "bankomat Wetlina" i powinno działać. Działałoby, gdyby nie fakt, że w tamtych okolicach internet mobilny to marzenie, tak samo jak sam bankomat. Po zapytaniu miejscowych gdzie tę maszynę odnaleźć odsyłali nas do kolejnych miejscowości. I tak dojechaliśmy na stację benzynową w Lutowiskach, gdzie do każdej transakcji można było gratis wypłacić 200 złotych ze swojej karty. Szkoda tylko, że to było ponad 40 km od miejsca, gdzie chcieliśmy się zatrzymać... Dlatego mocno rekomenduje się, by zabierać jednak ze sobą gotówkę.
Gdzie spaliśmy? Pierwsze 5 nocy mieliśmy spędzić w cichym pensjonaciku "U Rumcajsa" w Wetlinie. Ten 'cichy pensjonacik' mógł pomieścić ponad 80 osób. Zalety: cena (30 złotych za osobę za noc w pokoju dwuosobowym), duży ogródek z grillem, potok płynący za budynkiem; wady: wspólne łazienki na korytarzach, zróżnicowany standard pokoi (np. jedne były z umywalkami i balkonem, inne bez nich) bez zróżnicowania cen.
Kolejne dwie noce mieliśmy spędzić w namiocie, który wzięliśmy ze sobą, ale wyszło trochę inaczej. O tym później.
Pierwszy dzień skończył się na obiedzie. Po ponad sześciogodzinnej podróży nie chciało nam się kompletnie nic. Odpoczęliśmy chwilę, a pod wieczór wybraliśmy się nad wodospad. Był opisany w przewodniku, więc postanowiliśmy go obejrzeć. Niestety jednak trafiliśmy na porę, gdy przez dłuższy czas nie było deszczu, To i z szerokiego na ponad 3 metry wodospadu została strużka wody o przekroju wielkości pięści.Upaćkaliśmy się trochę i poszliśmy pomedytować przy piwie nad rzekę.
Swoją drogą na piwa 'regionalne' w Bieszczadach trzeba uważać. Wszystkie o nazwach związanych z Bieszczadami, czy też piwo KSU nie są wcale tam produkowane. Wytwarza je browar w Raciborzu. Jedyne miejsce, gdzie się warzy w tamtym rejonie, to browar Ursa Maior. Piwo naprawdę lokalne, drogie i czasem naprawdę zadziwiające, a na etykietach widnieją prace miejscowych artystów.
W ogóle w Bieszczadach sztuka zdaje się wydzierać z ciasnych pracowni. Przy drodze, pośrodku niczego stoją budki, w których sprzedaje się bieszczadzkie anioły, czy sery, które, podobno, potrafią być także dziełami sztuki. Nie wiem, nie oceniam, za oscypkopodobnymi serami zwyczajnie nie przepadam. W zwykłych spożywczakach można dostrzec mini księgarnie, gdzie sprzedaje się książki. Wszystkie w tematyce gór, tej 'dzikiej' krainy, zakapiorów i siekierezady, historii i relacjach polsko-ukraińskich. Sama uległam i nabyłam jedną w celach raczej edukacyjnych. Jest to cieniutka książeczka Barnaby Mądreckiego o intrygującym tytule "Nieodkryte Bieszczady istnieją naprawdę". Taka oto jej okładka:

Dzień po przyjeździe trzeba było ruszyć w góry. Na pierwszy ogień poszła Tarnica, najwyższy szczyt Bieszczadów, widniejący w książeczce KGP. Nie widzę jednak powodu, by poświęcać tej górze osobny post. Góra, jak góra. Widoki, jak widoki. Podejście raczej standardowe, niezbyt długie, przeciętnie męczące. Za to tłumy. Masa ludzi cisnąca na szczyt w temperaturze ponad 30 stopni Celsjusza, żeby zrobić sobie zdjęcie pod krzyżem.
Upał, tak, to zdecydowanie utrudnia wędrówkę. Woda szybko paruje z organizmu, trzeba jej więc sporo uzupełniać, a co za tym idzie - sporo nieść na plecach. W czasie długotrwałej suszy nie ma co liczyć na źródełka wyżej niż w dolinach, nawet jeśli widnieją na mapach. Najczęściej to maluteńkie kropelki wody kapiące z prędkością jednej na 2 sekundy. Nie wspominam już o nakryciu głowy i kremie do opalania, bo bez nich jest naprawdę ciężko!
Na Tarnicę wchodziliśmy z Wetliny, następnie przeszliśmy przez Rozsypaniec i Halicz i zaczęliśmy schodzić w dół w stronę Wołosatego. Na mapie była to idealna pętla, o łagodnym stoku. W rzeczywistości schodziło się chwilę w dół, a następnie niemal płasko po drodze wyłożonej kamieniami. I te kamienie ciągnęły się przez kilka kilometrów. Czasowo miały to być dwie godziny, ale co zdołaliśmy zaobserwować to fakt, że tabliczki z oznaczeniami szlaków pokazują rzeczywisty czas wędrówki pod górę i skrócony czas zejścia. Do tego trzeba przywyknąć i zawsze mieć jakiś margines czasowy.

Przed Tarnicą: firmowa koszulka i niefirmowa mina

Mój bic tak bardzo
"Leżę i stopy wietrzę. A co? Nie wolno?!"
Kolejny szczyt i kolejny krzyż. Religijny ten naród!
Moje ulubione zdjęcie z całego wyjazdu.

Kolejnym naszym celem była Połonina Caryńska. Średniej trudności i długości podejście z Ustrzyków Górnych. Przejście połoniną i dosyć trudne zejście do Brzegów Górnych. Trudne, bo o dużym nachyleniu. Na nasze szczęście, ciągle było sucho (o czym wspominałam już wcześniej) i ziemia na szlaku nie osuwała się pod butami. Za to buty osuwały się cały czas. Ciężko było zejść choćby pół metra ze szlaku, bo wysokie trawy skutecznie to uniemożliwiały, z kolei sama ścieżka była strasznie gładka, przez co nawet buty na Vibramie miały problem z utrzymaniem człowieka w pionie.
Zeszliśmy do Brzegów. Auto w Ustrzykach. Pierwsza myśl: jedziemy busem. Kiedy zapytaliśmy siedzącego na parkingu kierowcę, kiedy odjeżdża, to powiedział, że jeszcze 4 osoby i można jechać. Ale te 4 osoby jakoś nie bardzo chciały się znaleźć, więc zniecierpliwieni postanowiliśmy złapać stopa, co również nam się nie udało - turyści mieli pełne auta, a miejscowi mieli... nas w dupie. W końcu nadjechał jakiś bus, nie ten, na którego mieliśmy czekać, inny. Za kwotę 6 złotych od osoby przewiózł nas te niecałe 10 kilometrów. To był interes życia.

Następnego dnia uwidziały nam się Rawki. Mała i Wielka Rawka, Krzemieniec, jako trójstyk granic, niemal gratis. Ale na Kremenaros ostatecznie nie dotarliśmy. Skończyło się na piwie na Wielkiej Rawce i powrocie na dół. To miała być trasa delikatna, na odpoczynek po długich, całodziennych wędrówkach. I, pomijając podejście na Małą Rawkę, było w porządku. Po drodze było pełno pysznych jagód, można było się naprawdę najeść, a potem, tak jak Oskar, pędzić do toalety.

Dzień kolejny znów poświęciliśmy na odpoczynek, tym razem taki mniej męczący. Wylądowaliśmy nad "Morzem Południa", czyli Jeziorem Solińskim. Głównym punktem w planie wypadu było pływanie kajakiem. Zasięgnąwszy porady kolegi ze studiów (Pozdrowienia dla Kamila!) wybraliśmy się do Polańczyka. Miasteczko wyglądające jak nadmorski kurort. A samo jezioro... Coś cudownego! Woda czyściutka na tyle, że gdy stanęłam w niej po brodę, to byłam w stanie widzieć swoje stopy. Do tego ciepła jak na zalew powstały na górskiej rzece. Na kawałku niestrzeżonej "plaży" był cień, i mało ludzi. Minusem jedynie była głębokość jeziora. Mniej więcej 3 metry od brzegu woda już mnie kryła, Oskara tak samo. Nie polecam tego miejsca dla ludzi nieumiejących pływać, może być niebezpiecznie. Im polecam plażę strzeżoną, tam z pewnością nachylenie dna jest mniejsze.
Po opuszczeniu plaży wsiedliśmy w samochód i pojechaliśmy nad zaporę na Solinie. Kawał gorącego betonu i ryby kotłujące się zaraz koło niego. Dupy nie urwało.
Wróciliśmy do Wetliny, a wieczorem wybraliśmy się do Bazy Ludzi z Mgły. Jak to pisali na internetach "Kto był, ten wie, kto nie był, ten nie był nigdzie". Po wejściu do lokalu od razu zrozumieliśmy o co chodzi. Zamówiliśmy piwo, wyszliśmy na ogródek. Poznaliśmy Igę i Roberta. Przysiedli się. Wzięli z baru gitarę zaczęliśmy śpiewać. Potem dołączyli się inni, których, przykro mi, imion nie pamiętam. Było nas dużo. Było też dużo śpiewu, śmiechu i piwa. Z Igą i Robertem umówiliśmy się na kolejny dzień na Połoninę Wetlińską i nocleg pod Chatką Puchatka. Powrót do Rumcajsa był ciężki. Poranek dnia następnego również.

Spakowaliśmy manatki, wrzuciliśmy je do samochodu i postanowiliśmy wyruszyć. Plan był taki, jak opisałam powyżej: na Chatkę! Zostawiliśmy samochód w bezpiecznym miejscu i na szlak. Mieliśmy zdobyć Smerek, a później przebyć całą połoninę. Wyszliśmy późno, nie chcieliśmy w upale iść z ciężkimi plecakami. Więc przedpołudnie spędziliśmy jeszcze w lesie, a gdy wychodziliśmy na tereny bardziej wyeksponowane, to było już po 14. Wędrówka była długa i mozolna. Kiedy już było chłodno, a słońce zaczęło zachodzić, dotarliśmy na miejsce. Panowie poszli zapytać, czy można za drobną opłatą rozbić namiot w okolicy schroniska. NIE. BO NIE. Chcecie tu zostać to 25 złotych od osoby, na własnej karimacie, we własnym śpiworze, najlepiej jak z własną wodą i prądem. Bo wody i prądu istotnie w tym przybytku nie było. Tak samo jak kultury osobistej i zdrowego rozsądku. Tak naprawdę płaciło się za kawałek podłogi. Dlatego postanowiliśmy zejść na dół. I zamiast szukać miejsca na polu namiotowym, ledwo żywi, wróciliśmy do domu.