Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krynica Morska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krynica Morska. Pokaż wszystkie posty

środa, 24 sierpnia 2016

Wybrzeże cz. 2 - Krynica Morska, Gdańsk, Sopot, Jastarnia, Rozewie, Jastrzębia Góra

4. sierpnia. Obudziliśmy się w komarowym lesie. Słońce lekko przebijało się przez chmury, dlatego szybko zjedliśmy bułki z serem i szynką, spakowaliśmy się na plażę, ubraliśmy kostiumy kąpielowe, odpaliliśmy busa i pojechaliśmy w stronę Krynicy i pierwszej latarni na szlaku. Zostawiliśmy nasz wehikuł na poboczu i podążyliśmy za znakami wskazującymi drogę do latarni. Prowadziła ona między ośrodkami, żeby zakończyć się u celu, który znajdował się obok zwyczajnego bloku mieszkalnego. Niejedną latarnię w życiu widzieliśmy, ale większość z nich znajdowała się w jakimś centrum miasta, czy w porcie. Ta jednak stała w krzakach, na dodatek koło bloku. Jak się później okazało, obiekty tego typu znajdują się głównie w dziwnych miejscach. Kupiliśmy bilety w cenie, której nie pamiętam (ciężko byłoby zapamiętać wszystkie 12 cen biletów wstępu, jednak zazwyczaj wahały się one wokół 4 i 6 oraz 5 i 7 złotych), a następnie wspięliśmy się na górę. I to, co tam zobaczyliśmy to był jeden z lepszych widoków z całego wyjazdu - po jednej stronie widać było morze i plażę przy nim, dalej był pas lasu, droga, znów pas lasu i znów woda, czyli Zalew Wiślany.
Ten zielony trójkąt za szybą to pas lasu. Po jego prawej i lewej stronie - woda

Coś o samej latarni:
Wysokość: 26,5 m
Zasięg światła: 18 Mm (mile morskie)
Oskar, zobaczywszy wielką żarówkę, nie mógł się oprzeć...
"A to zdjęcie wstawisz na bloga i podpiszesz, że nie mam pomysłu!"
No to jest.

Po zejściu z latarni trochę poplażowaliśmy, udało nam się nawet trochę poleżeć na słońcu i zanurzyć się po szyję w zimnej wodzie Bałtyku. Nie trwało to jednak zbyt długo - w planach na ten dzień mieliśmy jeszcze wizytę w Gdańsku.
Ruszyliśmy w stronę stolicy województwa pomorskiego. Chcieliśmy najpierw skoczyć do Juli, gdzie mieliśmy kupić prysznic, którego nam brakowało. Jednak Gdańsk i okolice są całe w remontach dróg. Nawigacja oszalała, wszędzie były korki, nie sposób było tam dojechać. Błądząc tak od godziny po mieście, postanowiliśmy skoczyć do jakiejś pobliskiej galerii, żeby skoczyć do toalety, chwilę odsapnąć i zastanowić się co dalej. Weszliśmy do Carrefoura. Kupiliśmy tam krzesło turystyczne, prysznic, materac i pompkę (która później okazała się hitem) i co istotne - zapłaciliśmy za to grosze. Wcale nie potrzebowaliśmy sklepów turystycznych.
Po opuszczeniu miejsca zakupów, skierowaliśmy się w stronę jednej z latarni - znajdowała się ona w Porcie Północnym. Aby do niej dotrzeć zaparkowaliśmy na parkingu przy muzeum Westerplatte, tak więc, przy okazji oglądania (nie była udostępniona do zwiedzania) latarni, dowiedzieliśmy się czegoś więcej z historii.
Latarnia w Porcie Północnym
Dane:
Wysokość: 56 m
Zasięg światła: 25 Mm

Spod pomnika Westerplatte można było zobaczyć także drugą gdańską latarnię, którą, z racji późnej pory, tylko obejrzeliśmy z drugiego brzegu.

Latarnia Gdańsk Nowy Port
Dane:
Wysokość: 31,3 m
Zasięg światła: 17 Mm
Obecnie wygaszona, służy tylko celom turystycznym

Po obejrzeniu muzeum i latarni wyruszyliśmy w poszukiwaniu miejsca noclegu. W mieście jest to znacznie trudniejsze niż na wsiach czy odludziach. Wylądowaliśmy w dzielnicy Oliwa, dokładniej gdzieś w okolicach jakichś ogródków działkowych, gdzie znajdował się kawałek lasu, który nazywany był "użytkiem ekologicznym". Nie do końca wiedzieliśmy co to oznacza i jak wygląda ochrona czegoś takiego. Jednak do lasu prowadziła droga, ewidentnie użytkowana przez samochody. Nie mamy w zwyczaju śmiecić tam, gdzie się zatrzymujemy - raczej działamy odwrotnie i gdy wokół miejsca, gdzie parkujemy busa na noc jest trochę śmieci, to większą część staramy się sprzątać (o ile to możliwe oczywiście, bo trudno, żebyśmy zwijali do busa jakąś starą oponę). W tym oliwskim lesie nie było jednak (przynajmniej dla mnie) zbyt komfortowo. Kręcili się tam ludzie, nie mieliśmy pewności, czy nasza obecność nie sprawi, że jakiś człowiek "któremu wszystko przeszkadza" wezwie jakieś służby, które mogłyby nałożyć na nas mandat, a w najlepszym wypadku, przegonić.
Kolejnego dnia szybko zmyliśmy się z lasu i pojechaliśmy do Sopotu, gdzie, w czasie płacenia za parkomat zaczepiła mnie jakaś dziwna kobieta i spytała, czy nie chcę wynająć pokoju. Odpowiedziałam "dziękuję, my nie wynajmujemy" i odeszłam. Coś jeszcze do mnie mówiła i się uśmiechała, ale mówiła to na tyle cicho i niewyraźnie, że odpowiedziałam jej uśmiechem i uciekłam, ucinając jakąkolwiek dalszą rozmowę. Przeszliśmy plażą w stronę molo. Gdy już dotarliśmy do niego, zaczęło padać. I ten deszcz towarzyszył nam przez kolejnych kilka dni. Weszliśmy na latarnię, gdzie nie miał ochoty wchodzić nikt, poza nami. Oto ona:
Latarnia widoczna w tle

Dane latarni:
Wysokość: 33 m
Zasięg światła: 7 Mm
Nie jest już obiektem nawigacyjnym ze względu na zasięg światła

Chcieliśmy także przejść się po molo. 7 zeta od łebka. Odechciało nam się. Może i nigdy tam nie byliśmy, ale jednak co molo to molo i opłata za wstęp wyższa niż na najdroższą latarnie, to jednak przegięcie. Powinna być symboliczna, a nie nastawiona na zachodnich przybyszów z kieszeniami wypchanymi euro czy funtami. Było nam dane wypróbować nowego Oculusa, na którym wyświetlany był film 360 z Rio, to tak z okazji igrzysk. Fajna sprawa. Wracając przez miasto kupiliśmy sobie lody i zobaczyliśmy słynny "Krzywy domek". Szliśmy sopockimi chodnikami, a deszcz cały czas moczył nam ubrania. W pewnym momencie zorientowaliśmy się, że na dobrą sprawę nie wiemy, jak dotrzeć do busa. Intuicyjnie skręciliśmy w jakąś uliczkę. Chcieliśmy znaleźć się przy plaży, wtedy odnalezienie go byłoby łatwiejsze. Wejść na plażę milion, wszystkie podobne, ale to przy którym aktualnie byliśmy nie powiedziało nam, czy powinniśmy iść w lewo czy w prawo. Poszliśmy w prawo, ale to nie było to. Zawróciliśmy i poszliśmy na lewo. Też nie to. Dopiero, gdy drugi raz poszliśmy w prawo, dużo dalej niż wcześniej, znaleźliśmy nasze kolorowe maleństwo.
Z Sopotu pocisnęliśmy (o ile w ogóle można użyć tego słowa w stosunku do busa) na Hel.
Zdjęcie z przydrożnego parkingu w drodze na półwysep:

W tle Zatoka Pucka

W drodze na Hel zahaczyliśmy o Labirynt w Polu Kukurydzy. Taka zabawa dla dzieci, wstęp bagatela 29 złotych od osoby. Ale skusiliśmy się. Dostaliśmy mapki i ruszyliśmy. Labirynt nie był trudny (ale mnie udało się zapętlić), ale za to zapewniał wrażenia przy przedzieraniu się przez błoto i rzeki płynące przez labirynt (w końcu było to zwykłe pole uprawne). Na koniec można było wejść do autobusu, który był umieszczony do góry nogami i pod takim kątem, że mózg wariował oraz spróbować sił w jeździe na rowerze z odwróconym układem kierowniczym.
Gdy dotarliśmy na Hel, zostawiliśmy busa w centrum i poszliśmy w stronę latarni. Niby blisko, a jednak kawałek się szło. Na tę latarnię nawet chcieliśmy wejść, ale kolejka, jaka tam była i nasz bilet parkingowy uzmysłowiły nam, że się obejdzie. Szybkie zdjęcie i dalej, na cypel, na "początek Polski"
Dane latarni:
Wysokość: 41,5 m
Zasięg światła: 17 Mm


Cały Półwysep Helski był okrutnie zakorkowany. Nie było tam żadnych remontów, tylko zatory na drodze. I tak, jadąc z prędkością oscylującą między 20, a 40 km/h dotarliśmy do Jastarni, gdzie nie byliśmy nigdzie poza latarnią:
Zdjęcie tak twarzowe, że aż wstyd publikować coś takiego...
Dane latarni:
Wysokość:13,3 m
Zasięg światła: 15 Mm
Nieudostępniona do zwiedzania

Kolejna była latarnia w Rozewiu.
Dane latarni:
Wysokość: 33 m
Zasięg światła: 26 Mm

Tego dnia ustanowiliśmy rekord - 4 latarnie jednego dnia. Ostatnią odwiedzaliśmy, gdy już lekko zaczęło się ściemniać.
Potem udaliśmy się na spoczynek, naszym "hotelem" był tym razem parking leśny. Miejsce bezpieczne z punktu widzenia noclegu - nikt nie może stamtąd przepędzić.
Następny dzień przywitał nas jako-takim słońcem. Pozbieraliśmy manatki i za chwilę już byliśmy przy plaży. Dokładnie przy "Gwieździe Północy", czyli najbardziej wysuniętemu na północ miejscu naszego kraju.
Tak naprawdę to kamień. Z masą tabliczek fundatorów. Nie tego się spodziewałam.

Później prosto na plażę. Zabraliśmy materac i pompkę, które kupiliśmy w Gdańsku. Chcieliśmy napompować materac, ale szybko okazało się, że on wlot powietrza ma o średnicy około 3 cm, zaś pompka - 1 cm. Zrobiliśmy "przejściówkę" z woreczka, ale to niewiele dało. Nasze urządzenie było za małe, szybciej było ustami. Niestety nasza radość z plażowania nie trwała długo: zaraz nadciągnęły czarne chmury, a wraz z nimi ulewa, która sprawiła, że obładowani do granic możliwości, z "gołymi" tyłkami, biegliśmy do busa, żeby schronić się przed wścibskimi kroplami deszczu. Co zrobiliśmy? Jak to co, pojechaliśmy na kolejną latarnię...
A kolejna była... 

poniedziałek, 15 sierpnia 2016

Wybrzeże, cz. 1. - przygotowania, Malbork, pierwsze spojrzenie na Bałtyk.

Postawiliśmy sobie cel - dojechać na polskie wybrzeże, dobrze bawić się przemierzając je od wschodu na zachód zaliczając przy okazji wszystkie latarnie morskie, a na koniec bezpiecznie wrócić do domu. A tego wszystkiego dokonać niczym innym jak busem.

Chcąc wyruszyć musieliśmy się dobrze przygotować, co wymagało nie lada wysiłku. Należało wyposażyć busa we wszystko, co będzie nam wtedy potrzebne. Pracowaliśmy non stop na to, żeby wszystko zostało dopięte na ostatni guzik. Oskar jednocześnie dłubał przy busie i chodził do pracy, mnie z kolei, rodzice pytali, czy już się przeprowadziłam, czy nie, gdyż widywali mnie tylko wtedy, kiedy po cichu wracałam późnym wieczorem do domu, zmęczona jak pies.
Stan busa na czas wyjazdu:
- wymieniony rozrusznik (po naszej przygodzie w Sudetach)
- wymieniony wysprzęglik wraz z towarzyszącymi przewodami i płynem hamulcowym
- wymienione lusterka na oryginalne (w końcu takie, w których było coś widać!)
- nowe zegary i naprawa prędkościomierza
- autorski przełącznik do świateł Oskara
Mechanik powiedział, że póki hamuje, można jeździć, nic się nie powinno zepsuć, bo w tym busie nie ma co się zepsuć,  a jak coś już się zepsuje, to można to naprawić młotkiem. Ale o bezawaryjności busa opowiem później.
Pojazd miał być naszym domem i środkiem lokomocji jednocześnie, trzeba było więc zadbać, by wszystko działało jak należy i by każda najmniejsza rzecz miała swoje miejsce. Przygotowaliśmy miejsce montażowe pod kanapę, którą następnie sami stworzyliśmy z dwóch starych łóżek (z jednego wzięliśmy deski, materac i tapicerkę, z drugiego mechanizm wersalki) . Aby kanapa była na swoim miejscu wykonaliśmy także dwie skrzynie: jedną nad silnik, podtrzymującą gąbkę będącą przedłużeniem łóżka, tam trzymaliśmy cały zestaw naprawczy, krzesła, tam grzaliśmy wodę ciepłem z silnika, drugą - pod samą wersalkę, na rzeczy osobiste. Żeby można było w nim komfortowo spędzać noc i nie bać się gapiów o poranku, wykonałam zasłony, które sprawiły, że nawet bardzo ciekawskie oko nie było w stanie dostrzec tego, co było w "części sypialnianej" busa. Problem był jedynie z ich montażem. Naszym pomysłem było, by umieścić je na drążkach przeznaczonych do firanek (takie drążki, na jakich wiesza się, np. firanki w łazience, czy w oknie kuchennym), które były zawieszone na haczykach przyklejonych do ścian busa. Szkoda tylko, że rozwiązanie było na tyle nietrwałe, że haczyki odpadały po 2-3 godzinach od przyklejenia, kiedy bus stał w miejscu, a zasłon nikt nie dotykał. Uznaliśmy, że to wina kleju (u mnie w domu zawsze po zmianie kleju wszystko wisiało jak należy), jednak kiedy haczyki odpadły nawet po poxipolu, poddaliśmy się. Wieszaliśmy je jakkolwiek, wsadzając jedna w drugą, czy przeciągając sznurek, bądź nie wieszaliśmy ich wcale, gdy spaliśmy na totalnym odludziu. Wszystkie drążki się połamały lub powyginały - na następny wyjazd zastosujemy inny system mocowania.
W dniu wyjazdu doprowadzaliśmy całość busa do porządku: czyściliśmy obicia bocznych ścian, które jakiś "mądry" człowiek posmarował klejem, zamiataliśmy, myliśmy każdy element, który dało się umyć, odświeżaliśmy białym sprayem zardzewiałe części. Ta ostatnia czynność znacznie podniosła walory estetyczne pojazdu, rudy nalot już tak nie odstraszał. To, co zirytowało mnie najbardziej podczas czyszczenia, to czarno-szare odciski palców na karoserii. Nie wiem, czym je ktoś wysmarował, a potem macał, ale to cholerstwo jest tak trwałe, że żaden środek, żadne ciśnienie wody i żadne szorowanie nie może temu sprostać.
Pakowanie, przynajmniej w moim przypadku, przebiegało w dwóch etapach: najpierw trzeba było spakować się w domu, do, najlepiej jednej i jak najmniejszej, torby, a następnie przepakować wszystko do busa. Ze względu na niewielką ilość miejsca, ubrania i inne rzeczy osobiste znajdowały się bezpośrednio w skrzyni.



Czas na przygodę! 

Wyruszyliśmy we wtorek, 2. sierpnia, około godziny 23. Na pierwszej lepszej stacji zatrzymaliśmy się, żeby zatankować do pełna i zmienić wycieraczki na przedniej szybie. Zmierzyliśmy stare pióra, kupiliśmy nowe i... Pół godziny obmyślaliśmy sposób mocowania, gdyż nowy trochę różnił się od starego. Przekładaliśmy małe części w jedną, drugą, a czasem nawet trzecią i czwartą, żeby coś z tego wyszło. W końcu, zupełnie przez przypadek odkryliśmy sposób montażu. I dopiero tutaj tak naprawdę nasza podróż się rozpoczęła.
Ruszyliśmy w stronę Częstochowy, następnie bezpłatnym odcinkiem A1, a potem już wlekliśmy się jakimiś dziurawymi drogami przez wsie mniejsze lub większe.
Następnego dnia, był to już 3. sierpnia, dojechaliśmy na północ. Nie byliśmy jeszcze nad samym morzem, ale byliśmy bardzo zmęczeni - ja, choć nie prowadziłam i próbowałam drzemać, miałam problem, żeby trzymać oczy otwarte, Oskar był zmęczony przygotowaniem busa, pakowaniem, i prowadzeniem. Zatrzymaliśmy się w jakimś polu czegoś. Nie mamy pojęcia, co to było za warzywo, wiemy jedynie, że na polu była masa błota. Mnóstwo, mnóstwo błota. I wtedy wychodzę ja, w śnieżnobiałych butach... Powiem tyle, białe, to one już nie były.
No dzień dobry pole!

Krótka drzemka i pojechaliśmy dalej. Było chłodno, pogoda niezbyt zachęcała do morskich kąpieli, dlatego kierowaliśmy się na Malbork. Żadne z nas tam jeszcze nie było, a wiele osób mówiło, że warto. Zaufaliśmy im. Mnie na widok bardzo starych, dużych budynków z czerwonej cegły miękną nogi, więc nie wyobrażałam sobie, żeby tam nie wstąpić. I dobrze zrobiliśmy, bo zarówno zamek, jak i całe muzeum robi wrażenie.
 Zamkowy dziedziniec
Przy drodze wypatrzyliśmy duży parking, reklamujący się jako najtańszy pod zamkiem. W okolicy nie było miejsca, by zaparkować bez opłat, dlatego też zdecydowaliśmy się tam wjechać. Na dzień dobry pan parkingowy obwieścił nam, że za dzień postoju należy się 20 złotych. Dużo, okej, ale uznaliśmy, że skoro jesteśmy tutaj być może pierwszy i ostatni raz w życiu (bo ile razy jeździ się zwiedzać ten sam zabytek?), to nie ma co żałować. Aby dojść do kas biletowych, trzeba było przejść niecały kilometr, okrążając cały zamek. Ceny biletów? 30 złotych ulgowy, 40 normalny, jeśli ktoś wybiera opcję audioprzewodnika. Sporo, pomyśleliśmy. Ale to nie miało w tamtej chwili znaczenia, zapłaciliśmy i zostaliśmy skierowani do pani, która wydawała urządzenia, które miały nas oprowadzić. Urządzenia te były bardzo dobrym wynalazkiem - nie trzeba było słuchać przewodnika, który przynudza (lub nie, różnie bywa) i cały czas podążać za nim, żeby się nie zgubić (a naprawdę, było gdzie!). A tak, mieliśmy jako taką swobodę zwiedzania. W każdym pomieszczeniu, które było udostępnione turystom były umieszczone nadajniki gps, które sprawiały, że gdy znaleźliśmy się w ich zasięgu, odtwarzały odpowiednią ścieżkę z audioprzewodnika. Fajna sprawa, zwłaszcza, gdy chcemy obejrzeć coś dokładniej - przewodnik ze swoim gadaniem zawsze poczeka do chwili, gdy się przemieścimy. Zamku generalnie nie polecam osobom z nadwagą i ograniczoną możliwością poruszania się - jest masa wąskich (obecnie najmniejsze drzwi, jakie montuje się w mieszkaniach mają 80 cm szerokości - tamtejsze przejścia miały jakieś 60 albo i mniej) i bardzo wysokich schodów, które nawet sprawnych ludzi przyprawiają o zadyszkę. Nie polecam też rodzinom z małymi dziećmi - zwiedzanie trwa bardzo długo (2-3 godziny, jeśli poruszamy się dosyć szybko i bez przystanków), czasem przewodnik kieruje nas do małych galeryjek, które dla niektórych (dla mnie takie były) mogły wydawać się mało interesujące, czy wręcz nudne, jak np. wystawa monet, czy jakichś zdjęć z renowacji zabytku. A czym nas zamek zadziwił? Przede wszystkim swoim rozmiarem. Co nieco się o nim słyszało, ale nikt nigdy nie powiedział, że zamek to taki... kolos.  Przynajmniej jak na tamte czasy. 3 metry wysokości fundamentów zrobionych z głazów, 3,5 m grubości ściany, masa komnat, dużych komnat, wielkie krzyżowe sklepienia, sale z podgrzewaniem podłogowym wykonanym w XIII wieku, to naprawdę robi wrażenie, przynajmniej na mnie. Może to takie skrzywienie. Do ciekawostek budowlanych należał tam także grill, a raczej miejsce na palenisko i grill. Był on umieszczony wewnątrz budynku, pod wyciągiem, który był szeroki na jakieś 3-3,5m, wysoki na kilkanaście metrów. Kiedy weszło się pod wyciąg miało się wrażenie, że jest się zaledwie mrówką. Oprócz grilla, dziwnym pomysłem były także toalety dla mnichów. Umieszczono je wysoko w wieży. Pod toaletami nie było nic, poza, powiedzmy, "kanałem ściekowym". Kilkanaście metrów w górę tylko po to, żeby zrobić kibel. No może nie tylko po to. Miało to też funkcję obronną. Do wieży prowadziło jedno przejście, które w czasie ataku, mnisi uciekający w kierunku szaletów, mieli za sobą spalić. Zastanawia mnie tylko w jaki sposób, skoro to przejście było z cegły... Chyba, że mieli stworzyć ścianę ognia, która uniemożliwiłaby wrogowi dosięgnięcie ich. Wtedy to miałoby jakiś sens. Co jeszcze do wież, to nie była to jedyna. Inną można było zwiedzać, tzn. wejść na nią i podziwiać cały zamek z góry. Ale wstęp na nią był płatny i do tego ustawiały się na nią kolejki. Nie bardzo rozumiem  dlaczego płacąc za bilet wstępu 30, czy 40 złotych, mam jeszcze płacić za wejście na wieżę. Dla ograniczenia ruchu turystów? Czy to zwykłe wyciąganie kasy?
Co Oskara najbardziej poruszyło? Wystawa broni, zbroi i innych przedmiotów przeznaczonych do walki. Nie sposób było go stamtąd wyciągnąć, zwłaszcza, gdy zobaczył ogromną pawęż, którą zapewne ciężko byłoby mi unieść.
Owa pawęż 

Prosto z Malborka mieliśmy udać się do Krynicy Morskiej, tam, gdzie rozpoczyna się Szlak Latarni Morskich, jednak najpierw pojechaliśmy do Elbląga, bowiem przed wyjazdem nie zdążyliśmy zorganizować jednej, bardzo ważnej rzeczy - prysznica turystycznego, czyli zwykłego worka na wodę z podłączoną rurką. Worek ten zawiesza się na drzewie lub w innym wysokim miejscu i już można cieszyć się płynącą wodą. Dodatkowe zalety takiego rozwiązania, to kolor samego prysznica - czarny - można położyć go na słońcu, a po całym dniu wodę mamy nagrzaną i nie trzeba dodatkowo podnosić jej temperatury dolewając gotowanej wody.
Elbląg - miasto ni małe, ni duże, jednak sklepy sportowo-turystyczne posiadało w liczbie dwóch. Żaden nie miał tego, po co przyjechaliśmy... Zjedliśmy więc pizzę U Benka i udaliśmy się w stronę Mierzei Wiślanej.
Nie dojechawszy do samej Krynicy, znaleźliśmy miejsce na spędzenie pierwszej nocy, jakieś 6 kilometrów od miejsca docelowego. Był to las, typowy nadmorski las, do którego można było bez problemu wjechać i, z którego, prowadziło dzikie dojście na plażę. Mieliśmy zatem nocleg w miejscy polożonym jakieś 100m do plaży, prywatnej plaży (w promieniu więcej niż 1 km nie było żywej duszy). Były jednak minusy tej sytuacji, mianowicie komary. Ledwie zdążyłam wyjść z busa, a już miałam na sobie przynajmniej cztery ugryzienia. Później opuściłam pojazd tylko, żeby dojść na plażę i żeby się umyć, a i tak byłam koszmarnie pogryziona.
Wspomniana prywatna plaża
Można uznać, że pierwsza część podróży była za nami. Dotarliśmy na wybrzeże, a bus nie sprawił nam żadnego kłopotu. Wyczekiwaliśmy dalszej podróży, przygód, które nas miały czekać, nie zdając sobie sprawy z tego, co nas czeka dalej...