Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wybrzeże. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wybrzeże. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 sierpnia 2016

Wybrzeże cz.4 - Jezierzany - dom, wikingowie i olejowe plucie

Kolejne dwa dni przyszło nam spędzić w Jezierzanach. Nie, to nie była nasza zachcianka, a kaprys busa. Gdzieś pomiędzy polem, a polem usłyszeliśmy trzask, a po wyjściu z busa naszym oczom ukazało się nadkole leżące na oponie. Z prędkością maksymalna 20 km/h doturlaliśmy się do najbliższego mechanika. Ten, zdiagnozował: zardzewiały stabilizator koła się rozleciał. Trzeba naprawić. Na części czekaliśmy do dnia następnego. W tym czasie odbyliśmy spacer do pobliskiego Jarosławca, gdzie weszliśmy na kolejną latarnię.
Dane latarni:
Wysokość: 33,3 m
Zasięg światła: 23 Mm
Bilety ulgowe tylko dla młodzieży do 18 roku życia

Swoją drogą, Jarosławiec to bardzo przykre miasto. Niektóre uliczki sprawiają wrażenie opustoszałych: zamknięte sklepy, stragany, puste stoiska. Kiepsko to wyglądało.
Po powrocie do Jezierzan, postanowiliśmy spędzić trochę czasu nad jeziorem. Jezioro to nazywało się Wicko. Było ładnie położone, wokół były tylko lasy, a od "naszej strony" co jakiś czas w jezioro wcinał się pomost, z którego podobno kiedyś można było wejść do wody, by popływać, teraz jednak miejscowi tego nie zalecali, ze względu na płytką wodę i zarośnięte dno. Pozwoliliśmy sobie puszczać latawce na jednym z pomostów. I jeden z tych latawców nawet nurkował.
Kolejny dzień zaczęliśmy od wizyty w warsztacie. Panowie artyści-rzeźbiarze dobrze zajęli się busem i naprawili usterkę. Nie zdarli z nas pieniędzy, pożyczyli dobrej drogi. Kiedy wyjechaliśmy okazało się, że nie działa prędkościomierz. Oskar bał się, że mechanicy przeoczyli linkę i ją urwali. Całe szczęście była tylko niepodpięta. Oskar poradził.

Dalej pojechaliśmy do Darłówka, gdzie była następna latarnia i gdzie kupiłam sobie piwo smakujące jak piernik w płynie.
Latarnia widoczna między nami, pod żurawiem, zapomnieliśmy o zdjęciu, gdy byliśmy bezpośrednio pod nią
Dane latarni:
Wysokość: 21 m
Zasięg światła: 15 Mm

Piernik w płynie
A naprawdę piwo "miodowo-imbirowe z nutą maliny"

Zrobiliśmy też sesję zdjęciową busa na tle ujścia Wieprzy.

Dalej udaliśmy się do Łaz. Spędzałam tam najlepsze wakacje nad morzem w moim życiu. Chciałam zobaczyć jak to tam wygląda po latach. Oskar z kolei chciał odnaleźć Leśną 31...

 Taką drogę wybrało dla nas Google Maps. Mało tego, był przy niej duży znak z ograniczeniem prędkości do 50 km/h!

Na Leśnej w Łazach.

Z  Łaz pozostało nam się kierować do Gąsek, gdzie kolejka na latarnię nas przegoniła.
 Dane latarni:
Wysokość: 49,80 m
Zasięg światła: 23,5 Mm

Dalej był deszczowy Kołobrzeg i jego latarnia.
Dane latarni:
Wysokość: 26 m
Zasięg światła: 16 Mm
Najdroższa latarnia na polskim wybrzeżu

Z Kołobrzegu kierowaliśmy się w stronę Niechorza. Na noc wylądowaliśmy na polu pod wiatrakami, skąd doskonale widzieliśmy światło latarni. Zastanawiało nas też, dlaczego ludzie mieszkający w okolicy wiatraków narzekają na hałas. My nie słyszeliśmy nic a nic.



Rano, z pola na którym spaliśmy, musieliśmy uciekać bardzo szybko, gdyż prowadziła nań błotnista droga, a zaczęło padać.
Na parkingu pod latarnią spotkaliśmy busowe małżeństwo z Żar. Pozdrawiamy Krynię i Jędrulę! ;) Pokazali nam swojego busa i patenty jakie w nim zastosowali, poczęstowali też gorącą herbatą i czekoladą. 
A sama latarnia? Oto ona:
Dane latarni:
Wysokość: 45 m
Zasię światła: 62,80 Mm
Nieczynna o 7 rano... ;<

Kolejne? Kikut i Świnoujście
Kikut, dane:
Wysokość: 18,2 m
Zasięg światła: 16 Mm
Zapchajdziura między Niechorzem, a Świnoujściem, nieudostępniona do zwiedzania

Final boss: Najwyższa latarnia na wybrzeżu, 300 schodów w górę
Świnoujście, dane:
Wysokość: 64,8 m
Zasięg światła: 24 Mm
Baaaardzo dużo schodów, dwa tarasy widokowe, długa kolejka

Między Kikutem, a Świnoujściem byliśmy także w Skansenie Słowian i Wikingów w Wolinie. Super miejsce. Bilety tanie jak barszcz (7 i 9 zł), a oglądania na 1-2 h. Polecam, zwłaszcza sympatykom średniowiecza.
Można sobie nawet poprzymierzać trochę sprzętu

Nie polecam Świnoujścia. Żeby zjeść pizzę w mieście, trzeba płynąć promem i płacić piniondze. Nie polecam.
Cebula w nas silna, więc pizzę zjedliśmy w Międzyzdrojach. Tam też natrafiliśmy na festiwal Indii, gdzie spróbowaliśmy tamtejszej herbaty i słodkości, wysłuchaliśmy też wykładu na temat szczęścia (jak dla mnie pierdolenie level max). Potem zajrzeliśmy do labiryntu luster. Kasowali po 10 złotych od łebka, ale skusiliśmy się. Fajnie oszukuje mózg. Można stać naprzeciwko człowieka, który stoi za kilkoma ścianami, a to wszystko dlatego, że gdzieś tam odbija się w lustrze. Ciekawa rzecz, szkoda tylko, że labirynt taki mały.

Spaliście kiedyś 5 m od jeziora? My tak ;)

Następnego, ostatniego już dnia naszej podróży, trafiła nam się ładna pogoda. Z rana poplażowaliśmy w Międzywodziu, po południu wyruszyliśmy w drogę powrotną.
Droga powrotna przebiegała bez zakłóceń. Do czasu, gdy silnik nie zaczął szurać i nie zaświeciła się kontrolka oleju. Mimo, że sprawdzaliśmy stan oleju przed wyjazdem i mimo, że nawet go dolaliśmy, bus postarał się go pozbyć. Szkoda tylko, że w środku autostrady. Całe szczęście udało nam się doturlać do stacji benzynowej, gdzie po otwarciu klapy silnika okazało się, że cały silnik jest w oleju, a miejsce wycieku trudno zlokalizować*. Kupiliśmy dolewkę, zaaplikowaliśmy i po około 12 godzinach od rozpoczęcia podróży, byliśmy w domu.


*Ostatecznie po powrocie okazało się, że wylało się z bagnetu i wlotu powietrza

Podsumowanie:
Latarnie: 16
Kilometry: 2180,1
Koszty:
Naprawa: 250 zł
Paliwo: Około 650 zł
Parkingi (miejskie, nie noclegi): 65 zł
Noclegi: 0 zł
Prysznic turystyczny: 20 zł
Krzesło turystyczne: 20 zł
Materac dmuchany: 26 zł
Pompka: 6 zł
Wnioski:
Kanapa w pozycji do spania musi być idealnie równo.
Jadąc we dwoje meble są super.
Brakujące wyposażenie należy dokupować w chińskich marketach i na biedronkowych wyprzedażach.
Najbliższej stacji benzynowej nie wolno szukać używając opcji "stacje benzynowe w okolicy" od Google. Należy zjechać najbliższym zjazdem z autostrady.
Nie należy wylewać wina na łóżko.
W lesie są komary. MASA KOMARÓW.
Słoik dżemu należy zawsze włożyć w bezpieczne, miękkie miejsce.
Nie należy myć naczyń na parkingu pod Tesco.

Brak imienia dla busa
Azor? Trójniak? Coś innego? Czekamy na propozycje i następny wyjazd :)




czwartek, 25 sierpnia 2016

Wybrzeże cz. 3 - Stilo - Ustka, pierwsza awaria i błotny taniec

A kolejna była latarnia Stilo. Zanim do niej dotarliśmy musieliśmy jeszcze odstać swoje w korku. Nie był to jeszcze długi weekend, a jednak przejechać już było ciężko.
Latarnia jest położona w środku lasu, przy szlaku doń prowadzącym znajdowały się dwa parkingi, dwa bary i jedna, prawdopodobnie 4-mieszkaniowa kamienica. Podjechaliśmy na parking. Tam, jakiś szczylas zażyczył sobie dychę za parking. DYCHĘ. Dychę za parking pośrodku niczego. Ledwośmy to przeżyli, ale nie mieliśmy wyboru, nie było gdzie zostawić busa. Zaparkowaliśmy i zaczęliśmy wchodzić. Ścieżka prowadziła przez ładny, typowy nadmorski las. Wszędzie sosny, a pod stopami piasek. Trzeba było wspiąć się na nieduże wzgórze, żeby zobaczyć cel wędrówki. Gdy byliśmy w połowie drogi do latarni zaczęło padać. Potem padało coraz mocniej, aż zaczęło lać. Ale kto by tam pomyślał wcześniej, żeby zabrać kurtkę albo chociaż bluzę... Deszcz skrócił drogę, trzeba było dobrze przebierać nogami, żeby nie nasiąknąć jak gąbka. Gdy naszym oczom ukazała się latarnia, ukazała się im także kolejka. Taka, że nic nam nie dało przyspieszanie przy wchodzeniu, bo ile nie zmokliśmy wtedy, tyle nas zmoczyło, gdy staliśmy w kolejce. Co ciekawe, była to jedyna latarnia, gdzie za wstęp płaciło się nie na dole, zaraz przy drzwiach, a na górze. Prawdopodobnie dlatego, że po drodze były piętra i na nich wystawiono czyjeś obrazy. Tak mnie "zachwyciły", że nawet nie zapamiętałam, czyja to była wystawa. A może zwyczajnie nie znam się na sztuce.
Na samym szczycie latarni nie zabawiliśmy długo z racji silnego wiatru i deszczu. Mi ciężko było się ruszyć z jednej strony tarasu widokowego na drugą - z tej drugiej zacinało prosto w twarz. Zeszliśmy więc na dół, zrobiliśmy sobie najszybsze i najbrzydsze zdjęcie świata, a następnie biegiem (tak, ja w japonkach z Chrabąszcza) udaliśmy się do busa.
Dane latarni:
Wysokość: 33,4 m
Zasięg światła: 75 Mm

Po tej latarni mieliśmy dosyć. Nadszedł czas, żeby coś zjeść. Byliśmy umówieni z kuzynką Oskara w Łebie, więc tam też chcieliśmy coś wszamać. Padło na pizzę. Jak to w miejscowościach turystycznych, o dobrą pizzerię nie tak łatwo. A jednak udało nam się znaleźć, nazywała się Chata Rybacka i znajdowała się w pobliżu cumowania wszelakich statków wycieczkowych. Czymś, co wyróżniało to miejsce był sos czosnkowy, który nie był robiony tak, jak większość sosów czosnkowych w tym kraju. Był lekko pikantny i nie był zrobiony na mieszance jogurtu i majonezu. Przypuszczamy, że bazą była śmietana z domieszką majonezu, bądź bez niej.
Po jedzonku odnaleźliśmy kuzynkę Oskara Ewelinę, jej chłopaka Karola i ich syna Michała. Razem udaliśmy się na plażę, gdzie ogrodziliśmy się parawanem i rozmawialiśmy. 
Nie trwało to zbyt długo, ze względu na panującą aurę. Przenieśliśmy się do zacisznej altanki pod pensjonatem, w którym nocowali. Zrobiliśmy grilla, w trakcie którego dosyć porządnie wiało i padało. Cały plac wyglądał jak pole ryżowe. Zastanawialiśmy się, czy kolejnego dnia uda nam się odjechać busem. Dzięki uprzejmości właścicieli pensjonatu mogliśmy zaparkować na palcu, a także skorzystać z łazienki i gorącego prysznica. Wspaniałe uczucie po kilku dniach chlapania się w chłodnej wodzie.
Kolejnego dnia zjedliśmy śniadanie i zaczęliśmy się zbierać, by ruszać w dalszą drogę. Całe szczęście Oskarowi udało się wyjechać z placu bez konieczności pchania busa. Jednak zaraz za bramą pensjonatu spotkała nas przykra niespodzianka - przesuwne drzwi przestały współpracować, mianowicie, nie chciały się zasunąć. "Daj, ja zasunę" powiedział Oskar. Minutę później stał z drzwiami w rękach, a ja biegłam po Karola, żeby ten pomógł mu naprawić usterkę, bądź zamknąć drzwi tak, żeby podczas jazdy nie odpadły. Zabawne, że dosłownie pół godziny wcześniej pomyślałam "Ciekawe co by było, jakby nam te drzwi się zepsuły?". Do końca wyjazdu nawet w myślach nie wypowiadałam słów "zepsuty, awaria, urwało się". A wydawało mi się, że to, że wydech spadł z uchwytu, to był problem... To był tylko detal.
Bez drzwi musieliśmy sobie radzić przez cały dzień. Była niedziela, nie mogliśmy więc znaleźć żadnego warsztatu, który by coś poradził. Postanowiliśmy poczekać do poniedziałku i wtedy pojechać do Słupska, gdzie mechaników samochodowych jest od zatrzęsienia.
Niedzielę spędziliśmy w Czołpinie. Jest tam kilka ścieżek Słowińskiego Parku Narodowego słynącego z wędrujących wydm. Była tam także kolejna latarnia.
Dane latarni:
Wysokość: 25,2 m
Zasięg światła: 21 Mm

A co się robi, gdy Oskar postanawia umyć buty poprzez wejście w nich do Bałtyku i one potem nie chcą same wyschnąć? A no, robi się to:
Efekt murowany. "Jeśli coś wygląda głupio, ale działa, to wcale nie jest głupie." ~ internetowi mędrcy

A trzeba przyznać, że suszenie okazało się dużym problemem. Wciąż padało, my ciągle chodziliśmy w mokrych ubraniach. Rozkładaliśmy je na tylnej kanapie, ale one nie chciały schnąć. Spaliśmy w środku, więc para wodna z naszych oddechów znacznie przyczyniała się do wzrostu wilgotności wewnątrz. Ręczniki, kostiumy kąpielowe - czasem i po 2 dniach leżenia na wierzchu i nieużywania były mokre. Następnym razem poprosimy upały, będzie prościej.

Kolejną noc spędziliśmy w okolicy Dominka, takiej małej wioski. Zaparkowaliśmy na wzgórzu pod lasem, skąd mieliśmy widok na okoliczne pola i wieczorny spektakl, jaki po zmroku zapewniły nam kombajny, które wyjechały na żniwa. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, że żniwa można robić po ciemku. W każdym wypadku - fajnie było coś takiego zobaczyć.

Następnego dnia odszukaliśmy jakiegoś mechanika w Słupsku, zadzwoniliśmy i spytaliśmy, czy podejmie się wymiany łożyska w drzwiach. Zgodził się, więc podjechaliśmy, zostawiliśmy busa i poszliśmy do galerii. Na śniadanie KFC, potem długi spacer po sklepach.
Wszyscy na widok tego wehikułu krzyczeli Jaki fajny samochód ze Scooby Doo!. My natomiast Pa, jaka fajna T2!
Nie obyło się więc bez zdjęcia :)

Oskar: Jaaa, sportowe samochody są takie suuuuper!

Ja: Nie.

To znaleźliśmy w Pepco. Bus dla najmłodszych.

Znów zjedliśmy i opuściliśmy galerię. Powrót do warsztatu zajął nam znacznie mniej czasu niż droga z niego do centrum handlowego. Bus był gotowy. 100 złotych. Dużo, patrząc na to, że łożysko, które nam umarło mogło kosztować nie więcej niż 10 złotych. Ale na północy tak jest, gdy widzą śląskie blachy, to myślą, że zapłacimy dolarami i zostawimy im napiwki wielkości tamtejszych pensji. Nie przyjmują do wiadomości, że mieszkańcy województwa śląskiego wcale nie są aż tak bogaci jak biznesmani z Katowic. Z pracy mechaników też nie byliśmy jakoś specjalnie zadowoleni. Pierwsza rzecz: podejście do klienta. Pan szef, który przyjmował busa nie był zbyt miły. Do tego mieli zadzwonić jak skończą. Nie zrobili tego, sami musieliśmy się upomnieć. Druga rzecz: drzwi chodziły gorzej niż przed naprawą, trudniej je było odsunąć i zasunąć. No i trzecia to cena. Nie pozdrawiamy.
Ze Słupska pojechaliśmy do Poddąbia skąd mieliśmy odebrać Jaśka. Znaczy, Damiana. Pracował w budce z lodami na plaży. My, czekając aż skończy dniówkę, poleżeliśmy trochę na plaży i trochę popływaliśmy w morzu. Był to dzień po tym, jak dwie dziewczynki utonęły w Bałtyku. I faktycznie, nie było zbyt bezpiecznie, mimo, że była biała flaga. W wodzie, bardzo blisko brzegu, gdzie woda była ledwie do kolan, był wyczuwalny bardzo silny prąd, równoległy do plaży. Tak silny, że plątał nogi dorosłym, którzy chcieli przejść dalej. Zupełnie, jakby tam płynęła rzeka. Rwąca rzeka. Nie dziwię się, że porwało dzieci.
Wieczorem pojechaliśmy do Dębiny, gdzie spaliśmy dzięki gościnności Jaśka i jego dziadków. Znów zrobiliśmy grilla. Tej nocy spaliśmy w przyczepie, nie w busie. Mózg Oskara tego nie ogarnął i gdy Jasiek w nocy wstał do toalety, Oskar obudził mnie i mówił Patrz! Ktoś tu jest! Nie zamknęliśmy busa! Taki to bohater, który chroni swoją kobietę i nie chce jej nadmiernie martwić...
Gdy obudziliśmy się rano, znów padał deszcz. Wzięliśmy prysznic, usmażyliśmy naleśniki i byliśmy gotowi do dalszej drogi. Niestety droga dojazdowa na działkę była jednym wielkim polem błotnym. Bus ruszył na popych, bo przez noc zdążył ugrzęznąć w ziemi. Oskar mu nie odpuszczał, przez te kilkadziesiąt lub więcej metrów trzymał gaz do dechy. Z daleka bus zdawał się skakać jak zabawka, rzucało go na lewo i prawo, skakał w górę i w dół. Był cały w błocie. Ale wyjechał. Nim dogoniliśmy go z Jaśkiem, którego odwoziliśmy do pracy, zobaczyliśmy, że Oskar zaczął już oceniać straty - był to dżem wiśniowy, który potłukł się, bo był źle zapakowany, przez co upaćkał wszystko, co się koło niego znajdowało - od papieru toaletowego, przez baniaki z wodą, po linę holowniczą.
A to wszystko postanowiliśmy wyczyścić w Ustce, w trakcie wizyty u Charków, u których wczasy spędzaliśmy rok temu. Oskar telefonuje:
- Dzień dobry pani Basiu, czy ma pani dwie filiżanki herbaty?
- Ja cię, Oskar, zabiję, już idę do drzwi!
- Ale my....
*piiiip piiiip piiiip*
Nie zdążyliśmy powiedzieć, że nawet jeszcze w Ustce nie jesteśmy. Ale gdy już dotarliśmy, zostaliśmy, jak zawsze, ciepło przyjęci. Trochę porozmawialiśmy, poopowiadaliśmy, pokazaliśmy busa. Zaproponowali, byśmy na tę noc zostali u nich na placu. Nie mieliśmy tego w planach, ale z chęcią zgodziliśmy się, bo była to okazja do kolejnego towarzyskiego grilla. Nim jednak do niego doszło, zjedliśmy rybkę u pani Jadzi, ze słynnym masłem czosnkowo-ziołowym. Pochodziliśmy też trochę po sklepach, kupiliśmy to i owo w tych wielkich namiotach ze wszystkim. Zdjęcie pod latarnią też musiało być.
Dane latarni:
Wysokość: 19,5 m
Zasięg światła: 18 Mm
Pamiętacie hejt na tę latarnię? >klik< W tym roku też tam nie weszliśmy

Wieczorem podreptaliśmy na drugą stronę Ustki po miód pitny i piwo, potem rozpaliliśmy grilla i rozpoczęliśmy grę w alkojengę. Bardzo fajna sprawa, pod warunkiem, że nie ma się zbyt mocnego alkoholu.
Rano zapakowaliśmy rzeczy i chcieliśmy ruszać dalej. Okazało się, że bagażnik się nie domknął i pomimo wielu prób wciąż nie chce się zamknąć. Pierwsze co, to pomyśleliśmy o problemie z zamkiem, mechanizm wydawał się znajdować w dziwnym położeniu, którego nie mogliśmy zmienić. Zaaplikowaliśmy mu trochę WD40, jednak to nie rozwiązało problemu. Ale przy którejś z kolei próbie zamknięcia klapy zauważyłam, że bok klapy w ogóle nie dochodzi do miejsca, do którego powinien. Patrzymy, a tu po prostu tylna skrzynia jest za bardzo wysunięta, przez co bagażnik się nie domykał... Brawo my.


niedziela, 16 sierpnia 2015

Wakacyjne wojaże część pierwsza - Ustka

Zaczęło się na stacji kolejowej w Zawierciu. O 21.40 podjeżdża pociąg relacji Bielsko-Biała Główna - Szczecin Główny. Wsiadamy i wygląd wagonu sypialnego przekracza nasze oczekiwania: jest czysto, schludnie i nie ma upychania ludzi, w każdym przedziale kontakt, toaletka z umywalką i miejsce na większy bagaż oraz wieszaki na kurtki i inne ubrania. Troje na przedział, całkiem przyjemnie. Takie oto foto z kuszetki:
Pan Towarzysz, który z nami dzielił przedział był bardzo ugodowy - nie przeszkadzało mu otwarte okno, szum, światło, rozmowy. Nie przeszkadzało mu nic. Jedziemy, rozmawiamy, bla bla bla. Oskar zasypia jeszcze przed Łodzią, ja kawałek po jej minięciu. Obudzona zostałam w Bydgoszczy podczas przestawiania lokomotywy na koniec składu - tam pociąg zaczyna jechać w inną stronę niż wcześniej. Tak więc już od 4 rano musiałam radzić sobie z bezsennością i ciemnością jednocześnie. Oskar otworzył oczy dopiero w Gdańsku - jego nuda tak bardzo nie dotyczyła. Około 8.20 wysiedliśmy w Słupsku, kupiliśmy bilety na pociąg do Ustki i ruszyliśmy w poszukiwaniu peronu numer 3. Tunel, dwa wyjścia na perony. Pierwsze wyjście na peron pierwszy, drugie - nie wiadomo gdzie. Wychodzimy drugim - peron drugi. Ale w jakimś dziwnym miejscu peronu drugiego zbierają się ludzie. Jak się okazało, żeby dostać się na ten oznaczony numerem 3 trzeba było przejść ten o numerze 2. Wyczuliśmy projektanta, który nie do końca wiedział, co robi. Nieco ponad 20 minut później byliśmy już w Ustce. Cali zmoczeni deszczem dotarliśmy do miejsca zakwaterowania. Lokalizacja doskonała - niecałe 5 minut do plaży, w okolicy sklepy, w tym Netto, restauracje i port. Pogoda w ciągu dwóch pierwszych dni nie rozpieszczała, było zimno, wietrznie i deszczowo. Każde wyjście gdziekolwiek oznaczało przemoczone nie tylko buty, ale tak naprawdę wszystko, co miało się na sobie. Osobiście zabrałam dwie pary japonek, sandały i jedną parę adidasów. Adidasy przemokły natychmiast i przez 2 dni nie chciały wyschnąć. Musiałam wyglądać niesamowicie zabawnie chodząc w dżinsach, kurtce z kapturem i sandałach. Zawitaliśmy więc do marketu chińskiego, żeby nabyć jakieś trampki lub chociaż coś, co je przypomina i w czym nie pizga po nogach. Kiedy wchodziliśmy padało i mocno wiało. Gdy wyszłam z butami w jednorazowej reklamówce, wiatr i deszcz ustały i od razu zrobiło się cieplej. Dzień później można już było zapomnieć o noszeniu pełnych butów.
Pogoda generalnie dopisała, aczkolwiek Oskarowi cały czas doskwierał brak fal, mnie z kolei chłód bałtyckiej wody. Jednak i to, i to nie przeszkadzało nam, by się w niej beztrosko pluskać.
Wspomnienie usteckiej plaży wywołuje u mnie grymas twarzy i obrzydzenie. Janusz na Januszu, wszystko skompresowane na kawałeczku piasku między morzem, zamkami dmuchanymi dla dzieci (tak, one potrafiły bezwstydnie zajmować ponad połowę szerokości plaży!), a terenem budowy. Miasto Ustka postanowiło chronić się przed zostaniem zagarniętym przez morze, dlatego budują coś w stylu rafy, falochronu, czy czegoś tam, dlatego koparki jeżdżące po morzu to widok powszedni.
Kolejną rzeczą, która podniosła mi ciśnienie była kładka. Ktoś wymyślił, że fajnie będzie odwalić ruchomą kładkę dla pieszych na wlocie do portu. Za ileś tam milionów unijnych. Wszyscy pomyśleli "fajnie, w końcu nie będzie problemu w komunikacji między Ustką Wschodnią i Zachodnią, nie trzeba będzie gnać 2 kilometrów wgłąb lądu, żeby przedostać się na drugą stronę, nie trzeba będzie też płacić za przewóz jakimś pseudo promem. Plan idealny! Wykonanie jednak... Do dupska. Kładkę, która arcydziełem architektonicznym nie jest (miała chyba przypominać szkielet ryby, ale coś nie pykło, bo musieli dodać elementy usztywniające konstrukcję, przez co otrzymano pokraczną, zakrzywioną kratownicę) otwiera się na 15 minut w ciągu każdej godziny, co oznacza, że przez 3/4 czasu jest ona zamknięta dla pieszych, mimo, że ruch w porcie jest niewielki. W ciągu dnia czynna tylko od 9 rano do północy. Zawieszona na tyle nisko, że przy silniejszym wietrze nie można jej używać. I po co to komu? Dla porównania podam przykład Darłówka: kładka dla pieszych istnieje, jest otwierana (tak, żeby statki mogły przepływać) w trochę inny sposób niż w Ustce, jednak robi się to tylko wtedy, gdy jakaś jednostka pływająca ma ochotę się tamtędy przemieścić z punktu A do punktu B. W efekcie piesi czekają maksymalnie 5 minut na przejście na drugą stronę, a nie 45...
Co jeszcze było tam nie tak? Wejście na latarnię morską, które kosztowało coś koło 6 złotych dla biednych uczniów i trzeba było stać w kolejce, żeby w ogóle się tam dostać. Może o ile na tłok zarząd latarni wpływu nie ma, o tyle na te śmieszne ceny już raczej tak. Kiedyś płaciło się 1,50 i właściciele latarni cieszyli się, że w ogóle coś dostają od turystów.
Tłok, tłok, tłok. Niewyobrażalny tłok. Człowiek na człowieku, Janusz na Januszu, Grażyna na Grażynie, okropne krzyczące i otyłe dzieci na okropnych krzyczących i otyłych dzieciach. Nie mówię, że nie ma już dzieci, które mogą być ujarzmione przez rodziców, bo takie są i to się chwali. Jednak te rzucające się w oczy i znacząco wpływające na pogorszenie się samopoczucia są takie, jak napisałam wyżej.
Żeby nie było tak bardzo negatywnie, to napiszę tylko, że udało mi się tam zjeść dobrą pizzę. Knajpa nazywa się Laguna Marine
Generalnie Ustka nie podoba mi się ani trochę. Zwyczajnie nie polubiłam tego miasta. Z kolei Oskar, który namówił mnie do przyjazdu tam, nie widzi w nim nic złego. Ja byłam raczej wychowywana na wyjazdach do malutkich miejscowości i wiosek. I wiele oddałabym, żeby zamienić ustecką plażę na tę, którą widziałam, kiedy 12 lat temu rodzice pierwszy raz zabrali mnie nad morze do Unieścia ;)
Powrót do domu do kolorowych nie należał. Nie zdążyliśmy kupić biletów na pociąg, który nas interesował. Zamiast 12 godzin podróż trwała 16. Ustka - Słupsk. Słupsk - Warszawa Centralna. Trzy godziny przerwy, śniadanie w Maku i pałac kultury z panami żulami.
Moja mina i poza "co, do cholery, się ze mną stało, że jestem w Warszawie?!". Tak, bardzo nie lubię tego miasta.
Dalej Warszawa Centralna - awaria prądu i postój 40 min w pełnym słońcu - i w końcu - Zawiercie.
Wyjście z pociągu na peron w Zawierciu nastąpiło po godzinie 12. Mieliśmy tylko pół dnia na pranie i przepakowanie - następnego dnia, punkt 6 rano, wyjazd na południe!

Na koniec garść zdjęć:
omujborze jestem tak naćpana, że nawet nie potrafię pokazać, gdzie jadę!

Best Polish style!

Och, Oskar, nie zapomnij być seksi przygryzając odpowiednią wargę!

 "Zrób zdjęcie jak ta fala będzie się rozbijała o murek!"
"Chyba zmokłem"

 Jestem Oskar i zawsze jestem gotów wyglądać niewyjściowo!

A oto nasi towarzysze do grilla i szkła: Weronika, Adam i Piotrek.

"Jestem mewą i wpierniczyłabym nawet twój telefon, gdyby tylko był z chleba albo ryby. Budzenie o 5 rano masz gratis"

Wiem, jakość nawet nie kalkulatora, a liczydła. Ale wyglądamy na szczęśliwych, nieee?

Parawaniarizm level: Ada