poniedziałek, 15 sierpnia 2016

Wybrzeże, cz. 1. - przygotowania, Malbork, pierwsze spojrzenie na Bałtyk.

Postawiliśmy sobie cel - dojechać na polskie wybrzeże, dobrze bawić się przemierzając je od wschodu na zachód zaliczając przy okazji wszystkie latarnie morskie, a na koniec bezpiecznie wrócić do domu. A tego wszystkiego dokonać niczym innym jak busem.

Chcąc wyruszyć musieliśmy się dobrze przygotować, co wymagało nie lada wysiłku. Należało wyposażyć busa we wszystko, co będzie nam wtedy potrzebne. Pracowaliśmy non stop na to, żeby wszystko zostało dopięte na ostatni guzik. Oskar jednocześnie dłubał przy busie i chodził do pracy, mnie z kolei, rodzice pytali, czy już się przeprowadziłam, czy nie, gdyż widywali mnie tylko wtedy, kiedy po cichu wracałam późnym wieczorem do domu, zmęczona jak pies.
Stan busa na czas wyjazdu:
- wymieniony rozrusznik (po naszej przygodzie w Sudetach)
- wymieniony wysprzęglik wraz z towarzyszącymi przewodami i płynem hamulcowym
- wymienione lusterka na oryginalne (w końcu takie, w których było coś widać!)
- nowe zegary i naprawa prędkościomierza
- autorski przełącznik do świateł Oskara
Mechanik powiedział, że póki hamuje, można jeździć, nic się nie powinno zepsuć, bo w tym busie nie ma co się zepsuć,  a jak coś już się zepsuje, to można to naprawić młotkiem. Ale o bezawaryjności busa opowiem później.
Pojazd miał być naszym domem i środkiem lokomocji jednocześnie, trzeba było więc zadbać, by wszystko działało jak należy i by każda najmniejsza rzecz miała swoje miejsce. Przygotowaliśmy miejsce montażowe pod kanapę, którą następnie sami stworzyliśmy z dwóch starych łóżek (z jednego wzięliśmy deski, materac i tapicerkę, z drugiego mechanizm wersalki) . Aby kanapa była na swoim miejscu wykonaliśmy także dwie skrzynie: jedną nad silnik, podtrzymującą gąbkę będącą przedłużeniem łóżka, tam trzymaliśmy cały zestaw naprawczy, krzesła, tam grzaliśmy wodę ciepłem z silnika, drugą - pod samą wersalkę, na rzeczy osobiste. Żeby można było w nim komfortowo spędzać noc i nie bać się gapiów o poranku, wykonałam zasłony, które sprawiły, że nawet bardzo ciekawskie oko nie było w stanie dostrzec tego, co było w "części sypialnianej" busa. Problem był jedynie z ich montażem. Naszym pomysłem było, by umieścić je na drążkach przeznaczonych do firanek (takie drążki, na jakich wiesza się, np. firanki w łazience, czy w oknie kuchennym), które były zawieszone na haczykach przyklejonych do ścian busa. Szkoda tylko, że rozwiązanie było na tyle nietrwałe, że haczyki odpadały po 2-3 godzinach od przyklejenia, kiedy bus stał w miejscu, a zasłon nikt nie dotykał. Uznaliśmy, że to wina kleju (u mnie w domu zawsze po zmianie kleju wszystko wisiało jak należy), jednak kiedy haczyki odpadły nawet po poxipolu, poddaliśmy się. Wieszaliśmy je jakkolwiek, wsadzając jedna w drugą, czy przeciągając sznurek, bądź nie wieszaliśmy ich wcale, gdy spaliśmy na totalnym odludziu. Wszystkie drążki się połamały lub powyginały - na następny wyjazd zastosujemy inny system mocowania.
W dniu wyjazdu doprowadzaliśmy całość busa do porządku: czyściliśmy obicia bocznych ścian, które jakiś "mądry" człowiek posmarował klejem, zamiataliśmy, myliśmy każdy element, który dało się umyć, odświeżaliśmy białym sprayem zardzewiałe części. Ta ostatnia czynność znacznie podniosła walory estetyczne pojazdu, rudy nalot już tak nie odstraszał. To, co zirytowało mnie najbardziej podczas czyszczenia, to czarno-szare odciski palców na karoserii. Nie wiem, czym je ktoś wysmarował, a potem macał, ale to cholerstwo jest tak trwałe, że żaden środek, żadne ciśnienie wody i żadne szorowanie nie może temu sprostać.
Pakowanie, przynajmniej w moim przypadku, przebiegało w dwóch etapach: najpierw trzeba było spakować się w domu, do, najlepiej jednej i jak najmniejszej, torby, a następnie przepakować wszystko do busa. Ze względu na niewielką ilość miejsca, ubrania i inne rzeczy osobiste znajdowały się bezpośrednio w skrzyni.



Czas na przygodę! 

Wyruszyliśmy we wtorek, 2. sierpnia, około godziny 23. Na pierwszej lepszej stacji zatrzymaliśmy się, żeby zatankować do pełna i zmienić wycieraczki na przedniej szybie. Zmierzyliśmy stare pióra, kupiliśmy nowe i... Pół godziny obmyślaliśmy sposób mocowania, gdyż nowy trochę różnił się od starego. Przekładaliśmy małe części w jedną, drugą, a czasem nawet trzecią i czwartą, żeby coś z tego wyszło. W końcu, zupełnie przez przypadek odkryliśmy sposób montażu. I dopiero tutaj tak naprawdę nasza podróż się rozpoczęła.
Ruszyliśmy w stronę Częstochowy, następnie bezpłatnym odcinkiem A1, a potem już wlekliśmy się jakimiś dziurawymi drogami przez wsie mniejsze lub większe.
Następnego dnia, był to już 3. sierpnia, dojechaliśmy na północ. Nie byliśmy jeszcze nad samym morzem, ale byliśmy bardzo zmęczeni - ja, choć nie prowadziłam i próbowałam drzemać, miałam problem, żeby trzymać oczy otwarte, Oskar był zmęczony przygotowaniem busa, pakowaniem, i prowadzeniem. Zatrzymaliśmy się w jakimś polu czegoś. Nie mamy pojęcia, co to było za warzywo, wiemy jedynie, że na polu była masa błota. Mnóstwo, mnóstwo błota. I wtedy wychodzę ja, w śnieżnobiałych butach... Powiem tyle, białe, to one już nie były.
No dzień dobry pole!

Krótka drzemka i pojechaliśmy dalej. Było chłodno, pogoda niezbyt zachęcała do morskich kąpieli, dlatego kierowaliśmy się na Malbork. Żadne z nas tam jeszcze nie było, a wiele osób mówiło, że warto. Zaufaliśmy im. Mnie na widok bardzo starych, dużych budynków z czerwonej cegły miękną nogi, więc nie wyobrażałam sobie, żeby tam nie wstąpić. I dobrze zrobiliśmy, bo zarówno zamek, jak i całe muzeum robi wrażenie.
 Zamkowy dziedziniec
Przy drodze wypatrzyliśmy duży parking, reklamujący się jako najtańszy pod zamkiem. W okolicy nie było miejsca, by zaparkować bez opłat, dlatego też zdecydowaliśmy się tam wjechać. Na dzień dobry pan parkingowy obwieścił nam, że za dzień postoju należy się 20 złotych. Dużo, okej, ale uznaliśmy, że skoro jesteśmy tutaj być może pierwszy i ostatni raz w życiu (bo ile razy jeździ się zwiedzać ten sam zabytek?), to nie ma co żałować. Aby dojść do kas biletowych, trzeba było przejść niecały kilometr, okrążając cały zamek. Ceny biletów? 30 złotych ulgowy, 40 normalny, jeśli ktoś wybiera opcję audioprzewodnika. Sporo, pomyśleliśmy. Ale to nie miało w tamtej chwili znaczenia, zapłaciliśmy i zostaliśmy skierowani do pani, która wydawała urządzenia, które miały nas oprowadzić. Urządzenia te były bardzo dobrym wynalazkiem - nie trzeba było słuchać przewodnika, który przynudza (lub nie, różnie bywa) i cały czas podążać za nim, żeby się nie zgubić (a naprawdę, było gdzie!). A tak, mieliśmy jako taką swobodę zwiedzania. W każdym pomieszczeniu, które było udostępnione turystom były umieszczone nadajniki gps, które sprawiały, że gdy znaleźliśmy się w ich zasięgu, odtwarzały odpowiednią ścieżkę z audioprzewodnika. Fajna sprawa, zwłaszcza, gdy chcemy obejrzeć coś dokładniej - przewodnik ze swoim gadaniem zawsze poczeka do chwili, gdy się przemieścimy. Zamku generalnie nie polecam osobom z nadwagą i ograniczoną możliwością poruszania się - jest masa wąskich (obecnie najmniejsze drzwi, jakie montuje się w mieszkaniach mają 80 cm szerokości - tamtejsze przejścia miały jakieś 60 albo i mniej) i bardzo wysokich schodów, które nawet sprawnych ludzi przyprawiają o zadyszkę. Nie polecam też rodzinom z małymi dziećmi - zwiedzanie trwa bardzo długo (2-3 godziny, jeśli poruszamy się dosyć szybko i bez przystanków), czasem przewodnik kieruje nas do małych galeryjek, które dla niektórych (dla mnie takie były) mogły wydawać się mało interesujące, czy wręcz nudne, jak np. wystawa monet, czy jakichś zdjęć z renowacji zabytku. A czym nas zamek zadziwił? Przede wszystkim swoim rozmiarem. Co nieco się o nim słyszało, ale nikt nigdy nie powiedział, że zamek to taki... kolos.  Przynajmniej jak na tamte czasy. 3 metry wysokości fundamentów zrobionych z głazów, 3,5 m grubości ściany, masa komnat, dużych komnat, wielkie krzyżowe sklepienia, sale z podgrzewaniem podłogowym wykonanym w XIII wieku, to naprawdę robi wrażenie, przynajmniej na mnie. Może to takie skrzywienie. Do ciekawostek budowlanych należał tam także grill, a raczej miejsce na palenisko i grill. Był on umieszczony wewnątrz budynku, pod wyciągiem, który był szeroki na jakieś 3-3,5m, wysoki na kilkanaście metrów. Kiedy weszło się pod wyciąg miało się wrażenie, że jest się zaledwie mrówką. Oprócz grilla, dziwnym pomysłem były także toalety dla mnichów. Umieszczono je wysoko w wieży. Pod toaletami nie było nic, poza, powiedzmy, "kanałem ściekowym". Kilkanaście metrów w górę tylko po to, żeby zrobić kibel. No może nie tylko po to. Miało to też funkcję obronną. Do wieży prowadziło jedno przejście, które w czasie ataku, mnisi uciekający w kierunku szaletów, mieli za sobą spalić. Zastanawia mnie tylko w jaki sposób, skoro to przejście było z cegły... Chyba, że mieli stworzyć ścianę ognia, która uniemożliwiłaby wrogowi dosięgnięcie ich. Wtedy to miałoby jakiś sens. Co jeszcze do wież, to nie była to jedyna. Inną można było zwiedzać, tzn. wejść na nią i podziwiać cały zamek z góry. Ale wstęp na nią był płatny i do tego ustawiały się na nią kolejki. Nie bardzo rozumiem  dlaczego płacąc za bilet wstępu 30, czy 40 złotych, mam jeszcze płacić za wejście na wieżę. Dla ograniczenia ruchu turystów? Czy to zwykłe wyciąganie kasy?
Co Oskara najbardziej poruszyło? Wystawa broni, zbroi i innych przedmiotów przeznaczonych do walki. Nie sposób było go stamtąd wyciągnąć, zwłaszcza, gdy zobaczył ogromną pawęż, którą zapewne ciężko byłoby mi unieść.
Owa pawęż 

Prosto z Malborka mieliśmy udać się do Krynicy Morskiej, tam, gdzie rozpoczyna się Szlak Latarni Morskich, jednak najpierw pojechaliśmy do Elbląga, bowiem przed wyjazdem nie zdążyliśmy zorganizować jednej, bardzo ważnej rzeczy - prysznica turystycznego, czyli zwykłego worka na wodę z podłączoną rurką. Worek ten zawiesza się na drzewie lub w innym wysokim miejscu i już można cieszyć się płynącą wodą. Dodatkowe zalety takiego rozwiązania, to kolor samego prysznica - czarny - można położyć go na słońcu, a po całym dniu wodę mamy nagrzaną i nie trzeba dodatkowo podnosić jej temperatury dolewając gotowanej wody.
Elbląg - miasto ni małe, ni duże, jednak sklepy sportowo-turystyczne posiadało w liczbie dwóch. Żaden nie miał tego, po co przyjechaliśmy... Zjedliśmy więc pizzę U Benka i udaliśmy się w stronę Mierzei Wiślanej.
Nie dojechawszy do samej Krynicy, znaleźliśmy miejsce na spędzenie pierwszej nocy, jakieś 6 kilometrów od miejsca docelowego. Był to las, typowy nadmorski las, do którego można było bez problemu wjechać i, z którego, prowadziło dzikie dojście na plażę. Mieliśmy zatem nocleg w miejscy polożonym jakieś 100m do plaży, prywatnej plaży (w promieniu więcej niż 1 km nie było żywej duszy). Były jednak minusy tej sytuacji, mianowicie komary. Ledwie zdążyłam wyjść z busa, a już miałam na sobie przynajmniej cztery ugryzienia. Później opuściłam pojazd tylko, żeby dojść na plażę i żeby się umyć, a i tak byłam koszmarnie pogryziona.
Wspomniana prywatna plaża
Można uznać, że pierwsza część podróży była za nami. Dotarliśmy na wybrzeże, a bus nie sprawił nam żadnego kłopotu. Wyczekiwaliśmy dalszej podróży, przygód, które nas miały czekać, nie zdając sobie sprawy z tego, co nas czeka dalej...

poniedziałek, 25 lipca 2016

Zastawa

W sobotę przydarzył się ślub Magdy i Darka. A jak wiadomo, jeśli ślub, to i zastawa. Towarzyszyliśmy Prezesowi i Paulinie.
Szybki pomysł: bus i dzieci kwiaty. Specjalnie na tę okazję bus został pierwszy raz od pół roku umyty, taki zaszczyt kopnął w dupę nowożeńców.
Oto efekty:










niedziela, 24 lipca 2016

Pilsko

W zasadzie, to nie wiem od czego zacząć. Od tego, że jest lipiec, a przez jego połowę pogoda była dramatyczna: 15 stopni Celsjusza + deszcz, czy od tego, że nic się nie działo? Z nudów, a w większej mierze z tęsknoty za górami postanowiłam się wybrać na Pilsko, o którym już słyszałam od Oskara, a nawet od mojej mamy. A mnie wciąż tam nie było...
Do wędrówki zwerbowałam Izę, akademikową współlokatorkę, która na Pilsku była niejednokrotnie, ale głównie na nartach, z racji, że mieszka bardzo blisko (no, a przynajmniej nie 3 godziny drogi pociągiem).
Do Żywca dotarłam około 9.20, Iza czekała już na mnie na dworcu. Wsiadłyśmy do auta i ruszyłyśmy w stronę Korbielowa, skąd miałyśmy wyruszyć. Podjechałyśmy pod stację wyciągu, samochód zostawiłyśmy na dużym parkingu, przepakowałyśmy plecaki, rozłożyłyśmy kijki i byłyśmy gotowe do drogi. Jeszcze dobrze nie zdążyłyśmy wyjść, a już pojawił się problem oznakowania szlaków. Z miejsca, w którym byłyśmy powinno wychodzić kilka szlaków na Pilsko. Kilka, mam na myśli minimum trzy. Ale żadnego nie było widać w promieniu kilkudziesięciu, jeśli nie więcej, metrów. Z daleka wypatrzyłyśmy tablicę informacyjną z mapą. Z nadzieją podeszłyśmy, żeby zobaczyć, którędy powinnyśmy podążać. Niestety, było to tylko oznaczenie miejsc występowania głuszca. Niezbyt przydatne informacje. Spytałyśmy zatem państwa, którzy przechodzili i zdawali się schodzić z góry, czy orientują się w tutejszych szlakach, a raczej ich położeniu. Pan poradził nam drogę najpierw pod wyciągami, a potem gdzieś tam przejść. Iza zrozumiała, trochę znała teren, ja tylko popatrzyłam i poszłam. Miałam nadzieję, że szlak się znajdzie jeśli przez chwilę pójdziemy pod tymi wyciągami. I faktycznie, znalazł się. Zielony, niebieski albo czarny. Były tak dobrze namalowane, że nikt nie wiedział, jaki te znaki mają kolor. Dezorientacja nie dosięgała tylko nas, ale też innych, którzy chcieli dotrzeć na Halę Miziową, gdyż co chwilę ktoś zaczepiał nas i pytał, czy tędy to prosto. Była jedna droga, a mimo wszystko ludzie czuli, że nie wiedzą, gdzie idą.
W pewnym momencie dotarłyśmy do rozgałęzienia szlaków zielonego i czarnego. Zdecydowałyśmy podążać zielonym, choć nawet nie spojrzałyśmy na mapę. Wiedziałyśmy, że i tak dotrzemy tam, gdzie chcemy. Szkoda tylko, że nadrobiłyśmy sporo drogi lasem.
W końcu dotarłyśmy na Halę Miziową, usiadłyśmy pod schroniskiem, przekąsiłyśmy co nieco i poszłyśmy dalej. Do wyboru były dwie ścieżki: przez rezerwat oraz przez łąkę. Do wchodzenie wybrałyśmy opcję numer jeden. Droga nie należała do najłatwiejszych, było wąsko, obok ścieżek były urwiska, na drodze co krok stawały kamienie i korzenie. Naprawdę podziwiam ludzi, którzy zabierali na tę drogę dzieci. Plusem był jedynie cień, który dawały drzewa. Później jednak i on zniknął, gdyż za lasem zaczął się pas kosodrzewiny, gdzie powietrze zdawało się być okropnie gęste i wilgotne, nic przyjemnego podczas wysiłku fizycznego, jakim niewątpliwie jest wchodzenie pod górę.
Przyjemnie było dotrzeć na górę. Babia wydawała się być bardzo blisko, chmury nieco ograniczały widoczność Tatr. Świeciło słońce, a wiatr delikatnie chłodził rozgrzane ciało. Pamiętajcie o kremach do opalania, kiedy idziecie w góry...
Schodziłyśmy ze schroniska drogą, która nie była żadnym szlakiem. Doprowadziła nas jednak do celu. Całość wędrówki zajęła nam nieco ponad 5 godzin. W sam raz.



Babia Góra widoczna ze stoków narciarskich


Mój pierwszy melon w górach



Muah

piątek, 6 maja 2016

Pierwszy raz 1983 w Sudetach: 3,4,5/28

Wróciliśmy!
Pierwsza podróż wehikułem T3 została zakończona sukcesem. Pozdrawiam serdecznie wszystkich: tych, którzy temu kibicowali,  ale także tym, którzy mieli nas za wariatów i twierdzili,  że się nie uda.
Po kolei.
Pierwotnym pomysłem na majówkowy wyjazd była wycieczka nad morze, na którą, ze względu na odległość,  a co za tym idzie - koszt paliwa, się nie zdecydowaliśmy. Zamieniliśmy natomiast morze na Dolny Śląsk i 7 szczytów z KGP.
Poniższy wpis postanowiłam podzielić na dwie części: tę dotyczącą T3 i kwestii organizacji 'wyprawy' oraz tę związaną z turystyką i górami.
Zacznę może od gór.
Do 'miejsca docelowego' (tak naprawdę nie było to nic konkretnego) dotarliśmy dosyć późno (koło 16 z minutami byliśmy gotowi wyjść na szlak). Na pierwszy ogień poszła Borowa,  ot mała górka w okolicach Wałbrzycha. W połowie jakże długiej drogi na jej szczyt (podjeżdżając autem w sensowne miejsce zostawało jakieś 40 min marszu) zorientowaliśmy się,  że wcale nie należy ona do Korony Gór Polski, a do Korony Sudetów. Ktoś naniósł ją na mapy Google zupełnie niepotrzebnie,  my z kolei zaufaliśmy i poszliśmy ją zdobyć. A skoro już jestem przy temacie map,  to zdecydowanie odradzam poruszanie się po tamtych rejonach bez posiadania dobrego egzemplarza. Szlaki są fatalnie oznakowane,  a zasięgu internetu brak - słowem: licz na siebie i mech na drzewie.
Sam szczyt to były drzewa, miejsce po ognisku i sterta śmieci. Nie polecam. Do tego na szczyt prowadziło podejście na tyle strome, że ciężko było utrzymać ciało w pionie. Zdjęcie niestety mocno spłaszcza to podejście

Szałowe widoki, prawda?

Drugiego dnia udaliśmy się na Waligórę i Wielką Sowę. Nie, nie za jedną wędrówką, mieliśmy auto i musieliśmy po nie wrócić, a przejście w jedną stronę zajmowało 8 godzin.
Na Waligórę można było wejść w 15 min, ale przez nieoznakowane szlaki wchodziliśmy ponad pół godziny, okrążając górę. Na szczycie tylko drzewa i napis 'Waligóra 936 m n.p.m.'.
Znów genialny krajobraz. (Zdjęcie z twarzami ze względu na wpis do książeczki KGP)

 Zejście zajęłoby 10 minut, gdybyśmy na drodze nie spotkali pewnego 85-letniego pana, który każdego tygodnia,  w poniedziałek i czwartek, ruszał na wycieczki górskie. Chodzi tak często,  że jego żona pyta, czy on tak musi w te góry chodzić.  Na co on jej odpowiada: 'Jakbym nie musiał albo ktoś by mógł iść za mnie to bym nie szedł.  A tak, to muszę.'  Mówił,  bardzo dużo mówił. O Żydach i volksdeutschach w parlamencie,  o przyjacielu,  który niegdyś z nim chadzał,  a teraz dostał komputer i już się nigdzie nie rusza,  o tym, że jak leśnik spyta go, gdzie idzie i powie, że nie wolno, to on odpowiada, że lasy są państwowe, czyli jego, a sam leśnik jest u niego na służbie.  Jednak to, co najbardziej mi zapadło w pamięć,  to anegdota o życiu. 'Jesteście młodzi,  nie spieszcie się. Wiecie, każdy ma do przejścia jakąś drogę jedni taką,  inni dłuższą,  krótszą,  jeszcze inni zupełnie króciuteńką. I my idziemy,  prawda? I im szybciej idziemy,  tym szybciej dojdziemy do celu, do końca. Widzicie,  ja mam 85 lat,w styczniu skończyłem, i ja się nigdy, przenigdy nie spieszę. I sobie żyję,  na złość ZUSowi.'
Wielka Sowa. Albo wielkie tłumy.  Jedno z drugim się pokrywało. Ups, chyba zapomnieliśmy,  że jak jest majówka, to ludzie wpadają w "szał podróży". Na szczycie ktoś wymyślił jakieś coś z harcerzami i zespołem,  który próbował umilić czas ludziom oczekującym na wejście na wieżę widokową, którą sobie odpuściliśmy. Dużo dzieci, dużo Januszy. Dużo pięknych psów. Ale mimo to chciałam uciec stamtąd jak najprędzej.  Całe szczęście góra do wysokich nie należała,  więc zejście zajęło niecałe pół godziny.
Uważny obserwator dostrzeże w tle wieżę, namiot "sceniczny" i dzikie tłumy. (Kolejne zdjęcie do KGP)

Kolejny dzień poświęciliśmy na Szczeliniec Wielki, który całe szczęście różnił się od gór,  na których byliśmy wcześniej.  Już sam wjazd do parku narodowego pokazywał,  że będziemy mieli do czynienia z czymś innym. Ja już Szczeliniec zdobyłam,  ale to było jakieś 10 lat temu, na szkolnej wycieczce,  więc za wiele nie pamiętam.  Wszędzie, porozrzucane jak zabawki, potężne piaskowce przyjmujące różnorodne kształty od dzika aż po smoka.
Infrastruktura jednak niezbyt przekonująca: zakaz parkowania na terenie parku narodowego z wyjątkiem parkingów,  które mieściły maksymalnie 10 samochodów powciskanych gdzie się da. A nasz bus? Nasz bus musiał jechać dalej w poszukiwaniu jakiegokolwiek kawałka przestrzeni na górce.  Dlaczego na górce? O tym za chwilę. Tak oto wylądowaliśmy w Pasterce - małej wiosce, do której zjeżdża się z głównej drogi. Teoretycznie z miejsca naszego postoju na Szczeliniec szło się 50 minut. 50 minut, jeśli nie zamarzyło się komuś,  by odrobinę ściąć drogę,  przejść przez krzaki i przez zaoszczędzone 50 metrów przegapić krótszy szlak. Ale nie ma tego złego,  dotrzeć i tak dotarliśmy, a czy droga była lepsza... Tego nie wiemy.
Pod Szczelińcem jest schronisko, dosyć spore,  taras widokowy, luneta do oglądania pejzażu, a nawet automaty do gier,  kauczuków itd... O tym, że ludzi było mnóstwo,  to już chyba mówiłam,  prawda? Tak, więc tam było ich jeszcze więcej,  jakby z chmur nie leciał deszcz, tylko ludzie. I krzyczące dzieci. Dlatego,  aby dostać się na sam szczyt, musieliśmy odstać swoje w kolejce po bilet.  Na początku byłam trochę podirytowana faktem, że muszę zapłacić 3 złote za wejście na górę,  jednak później opamiętałam się i stwierdziłam, że może to jednak lepiej, bo to zniechęca część 'turystów' do wejścia,  jest to park narodowy,  który chroni chyba jedyne takie miejsce w Polsce,  a poza tym, widać, że władze dbają o to, by można było bezpiecznie zwiedzać. Kto nie był, polecam odwiedzić i przecisnąć się przez Piekło,  czy obejrzeć całą gamę skalnych zwierząt.
Kilka obrazów (mam nadzieję) zachęcających:


Przy okazji pobytu w tamtych okolicach polecam odwiedzić także Błędne Skały (nie byliśmy tam podczas tego wyjazdu,  aczkolwiek, z tego co pamiętam, i z tego, co ludzie mówili,  to warto), a także Kaplicę Czaszek.  Kto lubuje się w wodach mineralnych,  też znajdzie coś dla siebie, gdyż w Kudowie i okolicznych miejscowościach uzdrowiskowych aż roi się od pijalni.
I to by było na tyle gór.  Tak, wiemy, że marnie jak na nas i na 3 dni.  Ale już tłumaczę czemu tak było.
Otóż T3, której imienia jeszcze nie nadaliśmy, płatała nam figle mniejsze lub większe.

Wyruszyliśmy z Zawiercia o 7 rano. O 8:26 zatrzymaliśmy się w Zabrzu pod Chrabąszczem, aby kupić coś do jedzenia i do picia. Szybkie zakupy,  wracam do wozu,  a ten niestety nie chce się uruchomić.  Oskar pokombinował nieco przy stacyjce,  trochę przy akumulatorze (te dwa urządzenia były podejrzewane o zakłócanie jazdy) i całe szczęście po kilkunastu minutach byliśmy już w drodze.
Kolejną atrakcją było tankowanie. Okazało się, że przez wężyk od baku, którego zadaniem jest wyrównywanie ciśnienia, można stracić całkiem sporo paliwa. My zorientowaliśmy,  gdy wyciekł nam około litr, więc jeszcze nie było z tym tak źle. Szybko odjechaliśmy że stacji, żeby silnik siorbnął trochę paliwa i żeby wyciek ustał.  Tak też się stało.
Co było dalej? Postój na stacji benzynowej, fizjologia i te sprawy. Nie odpalił.  Zupełnie. Żadne próby uruchomienia go po dobroci nie odniosły skutku. Zadziałał dopiero popych. Szczerze mówiąc nie podejrzewałam,  że będę w stanie go ruszyć  na płaskiej powierzchni.  Jednak sama nie byłam w stanie go rozpędzić do prędkości rozruchowej. Pomogli mi jacyś panowie na stacji.
Kolejny postój był już wymuszony, silnik zgasł, gdy Oskar stwierdził, że zaciągnie ręczny na biegu i pod górkę. Klops był gotowy. Całe szczęście na dole tej górki był mechanik, do którego stoczyliśmy busa. Od razu zdiagnozował padnięty rozrusznik. Czekaliśmy na nowy. 2 godziny.  Tylko po to, żeby się okazało, że nie uda się go tego dnia załatwić. No nic, panowie z serwisu pomogli popchnąć, a my już wiedzieliśmy, że tylko parkingi z pochyleniem nas interesują.
Poza tym bus spisał się super.
Drogi, takie niezbyt główne w stanie głównie fatalnym. Dziura na dziurze, wąsko, drzewa rosną prawie na jezdni. Na resorach bus skakał jak oszalały. Idealnie pasuje tutaj stwierdzenie: "Jak się półtorej tony rozbuja, to nie ma we wsi ch..."
Na pace mieliśmy dwie części kanapy podparte jedną stroną na klapie od silnika, zaś z drugiej na szafce,  którą też wykorzystaliśmy jako schowek. Problem był jedynie z przechowywaniem reszty rzeczy w porządku.  Owszem,  było je gdzie umieścić, ale robił się z tego taki bałagan,  że ciężko było go ogarnąć. Nie zdążyliśmy przed wyjazdem uszyć i zamontować zasłon, ale lekko przyciemniane szyby załatwiły kwestię gapiów w dzień. Po zmroku, kiedy wewnątrz pali się światło,  byłyby już niezbędne.
Jeśli chodzi o komfort jazdy - pierwsza klasa. Na przednich fotelach jest wygodniej niż w najlepszej osobówce, prawdopodobnie za sprawą wysoko osadzonych foteli z... Audi.
Rzeczy, które chcielibyśmy dopracować to na pewno:
-oświetlenie (nocą jest zbyt ciemno i ciężko cokolwiek znaleźć),
-zasłony (zamontować),
-półki (z przechowywaniem rzeczy tych bardziej i mniej podręcznych bywa kłopotliwe),
-krzesła i stół na wyposażeniu (trochę mało komfortowe i higieniczne jest przygotowywanie śniadania na trawie),
-lodówka (ryzykowne jest zostawianie mięsa nawet w torbie termicznej na cały dzień),
-kuchenka gazowa o większej pojemności niż tylko biedny kartusz (tak, żeby można było zagrzać troche wody do mycia i żeby starczyło na poranną herbatę),
-prysznic turystyczny razem z obudową, znaczy zasłoną(jadąc we dwoje i zatrzymując się po zmroku w lesie nie ma obaw, że ktoś zobaczy kawałek gołego tyłka, natomiast w większym towarzystwie, trzeba mieć to na uwadze),
-zmiotka (śpiąc w lesie i bez przerwy wchodząc i wychodząc z wehikułu robi się niezły bałgan).
To, co nam najbardziej przeszkadzało nocą, to temperatura bliska zera. Śpiąc w milionie ubrań, w śpiworze pod kocem i kołdrą, i tak dokuczał np. zimny nos. Przetrwaliśmy, ale to raczej nie było przyjemne doświadczenie.


Cośmy nacykali:

Tabliczki jak nagrobki

 Pan dumny właściciel

 I ja z Laleczką

 Tak się przyrządza śniadania, proszę Państwa!

A tak naprawia się urwany wydech...
Żartuję. Tak się nie naprawia. Nic to nie daje, taśma się topi w mgnieniu oka.

Reper na Szczelińcu. Pozdro dla kumatych!

Ostre pato z T3...



Jako wyjazd bardziej doświadczalny, ocenę otrzymuje dobrą. Było dużo rzeczy wymagających poprawek, ale sama radość z jazdy i mieszkania w T3 jest nie do opisania.
Dlatego na następny wyjazd zapraszamy chętnych, którzy chcą przeżyć coś nowego i nie boją się wyzwań i niedogodności wynikających z życia w drodze.
Kto dołącza? :)

niedziela, 17 kwietnia 2016

Krokuskie Zakopane

Miniony już niestety weekend zesłał nam dobrą pogodę. W ostatniej chwili, ale jednak, za co jesteśmy wdzięczni. W piątek zapadła szybka decyzja o sobotnim wyjeździe - jednodniowym, przygotowań, właściwie, niewymagającym.
To miał być romantyczny wyjazd, by podziwiać urodę przyozdobionych śniegiem Tatr wraz z fioletowym akcentem, którym miały być kwitnące krokusy. Tylko my, krokusy i góry. Czas, który zwalnia, kiedy leży się na polanie i cieszy oczy.
Miał być...
Mniej więcej jak na zdjęciu niżej: góry, cud natury, piękne niebo i zasrane biało-czerwone barierki, które wcięły się w kadr.

Wyszło, jak wyszło. Paliwo drogie, więc zamiast podróży we dwoje zrobiła się podróż w czwórkę: my, moja mama i jej koleżanka. Ale to w sumie żadna większa niedogodność. Zajechaliśmy pod Dolinę Chochołowską, znaleźliśmy ostatnie wolne miejsce na parkingu, zapłaciliśmy za to 10 złotych, żeby przekonać się, że nawet sławne toi toi-e są płatne, przynajmniej przy miejscu gdzie zaparkowaliśmy. Zmierzamy do wejścia do TPN-u, a tam kolejka. Zastanawiamy się, czy może jakichś darmowych puszek coca-coli, czy red bulla nie dają. Ale nie. To tylko pół Polski uznało, że krokusy są super i w ogóle oni są takimi zajebistymi turystami, że przecież całe Zachodnie przebiegną w dwie godzinki, a krokusów narwą do wazonu. Tak. Nie mówię, że byli wyłącznie tacy, bo znaleźli się i ci, którzy rozumieli żart, gdy Oskar, rozmawiając z mamą, mówił, że za dwie godziny będziemy pod Rysami.
Weszliśmy do doliny. Ludzie, spalinowa (!!!) kolejka z grubymi odwiedzającymi (nie, turystami ich nie nazwę, za nic!), zielona trawa, nieco ciemniejsze drzewa. Krokusy? ANI ŚLADU. No może prawie. Dostrzegliśmy je jakoś w połowie Doliny Chochołowskiej, między stopami ludzi namiętnie robiących im zdjęcia. Też zrobiłam. I mam szczerą nadzieję, że robiąc te dwa kroki na trawie, żadnego nie podeptałam.

Plan był prosty: idziemy z Chochołowskiej do Kościeliskiej. Gdzieś krokusy przecież jeszcze muszą być!
Podczas dosyć żmudnego wspinania się na Iwanicką Przełęcz przypomnieliśmy sobie, że szliśmy tą trasą podczas naszej ostatniej wizyty w tych okolicach, w listopadzie, oraz, że powiedzieliśmy sobie, że już więcej nią nie pójdziemy, bo jest beznadziejna. Ale zawracanie nie wchodziło w grę, bo niemal osiągnęliśmy punkt najwyższy. Ostatecznie uznaliśmy, że to godzinne podejście potraktujemy jako rozgrzewkę na początek sezonu trekkingowego.
Na samej przełęczy było dosyć ciekawie, było trochę śniegu (tak do kolan miejscami), jednak tam, gdzie docierało słońce, można było leżeć na ziemi, nie przykrywając się nawet polarem. Krótki rękaw wystarczał. Dowód? Proszę bardzo



Schodząc w stronę Doliny Kościeliskiej napotkaliśmy pewne trudności - szlak był oblodzony. A tam gdzie nie był, było błoto lub śliskie kamienie. Uogólniając - do dupska. Drzewa, które swoje 'ręce' wystawiały w okolice ścieżki, porządnie cierpiały z powodu ludzi łapiących się czego popadnie, byle tylko nie runąć kilkanaście metrów w dół.
Sama Kościeliska - jak to Kościeliska - ludzi multum, piękne widoki były już za plecami, pod nogami tylko kamienie i końskie odchody. Nie było powodu, by się nie spieszyć.
Wyszliśmy z TPN-u i znów okazało się, że samochód mamy kilka kilometrów od miejsca, gdzie znajdują się nasze stopy. Szczęście jednak nam dopisało, bo gdy podeszliśmy na przystanek, okazało się, że za kilka minut będzie tam jechał bus, ustaliliśmy więc, że Oskar pojedzie po auto, a ja sobie spokojnie poczekam, o tak, siedząc sobie na krawężniku na przystanku autobusowym. Nie minęło dziesięć minut, a moim oczom ukazał się zielony golf czy na zawierciańskich blachach, ale zamiast jednej osoby, siedziały w nim trzy. Okazało się, że postanowił zabrać dwie autostopowiczki z Wrocławia. Nie podwiózł ich zbyt daleko, ale zawsze to było coś.
Kupiliśmy oscypki w bacówce, następnie zebraliśmy mamę i koleżankę (szły troszkę za nami) i pojechaliśmy, już tradycyjnie, na pizzę do Monte Rosy.
Po szamanku, ruszyliśmy w drogę powrotną do domu.
Może i dupy mi nie urwało, ale jednak ośnieżone Tatry to coś, co sprawia, że na Podhalu czuję się już jak w domu.

A na koniec: "Jestem Oskar i jestem zajebisty w samojebkach. Ważne, że mój nos widać!"


środa, 23 marca 2016

Bo marzenia są po to by je realizować!

Od zawsze miałem sporo marzeń, jednym z największych jest zobaczenie jak najwięcej w swoim życiu bym miał o czym opowiadać dzieciom, wnukom i na złośc ZUSowi prawnukom.

Zatem przedstawiam:
Marzenie!



Volkswagen Transporter T3, rocznik 1983, 750k na liczniku, silnik 1.9tdi z golfa 3,barwy: bardzo charakterystyczne ;)

Czemu akurat T3? Bo jest to podobno (wyjdzie w praniu w ciągu najbliższych lat) najtańszy camper/bus którym można zwiedzić świat. Nie ma w nim dużo elektroniki i nawet osoba nieznająca się na mechanice powinna dać mu radę - to tym bardziej zweryfikujemy ;)
Oczywiście jak na takiego staruszka wymaga opieki w każdym zakresie:
- słychać zgrzyty przy zmianie biegów
- nie działa nagrzewnica/wiatrak nagrzewnicy
- nie działa prędkościomierz (urwana linka)
- nie działa tylna wycieraczka
- nie działa elektryczna szyba w drzwiach pasażera
- ręczny słabo chodzi
- nie działa kontrolka od stanu ilości oleju
- na łączeniach blach widać rdzę - prędzej czy później trzeba będzie zrobić remont blacharski

Docelowo <jeszczenazwanat3> będzie buso-camperem służącym na wypady wakacyjno/weekendowe w większej ekipie, bądź duecie.

Póki co jestem mega spłukany po zakupie i wszelkich opłatach ale informował będę o postępach na bieżąco ;)

poniedziałek, 9 listopada 2015

Zakopane jesienią

Dwa dni.
Dwa słoneczne dni o mało słonecznej porze roku.
Golf 3, trochę grosza i chęci.
Godzina 18:14, dworzec PKP w Dąbrowie Górniczej.
Szybkie zakupy, miód pitny i 1,5l Pepsi.
Droga nr 94, kierunek Kraków.
Wieś Kogutek, województwo małopolskie, człowiek z kawałkiem tektury z napisem "Kraków".
Zjeżdżamy na przystanek, otwieramy drzwi, zapraszamy.
Wsiadł. Dziwnie cichy, z dziwnym akcentem.
Ukrainiec, którego rodzice wydali grube hajsy, żeby uciekł z kraju i trafił na studia do Polski.
Szedł. Z Katowic. Od 9 rano.
U przyjaciela był.
Grubo ponad 20 km. A co tam! Przecież to blisko.
Zostawiamy go na Bronowicach, na przystanku, żeby mógł jechać autobusem tam, gdzie potrzebuje.
Pewnie i tak poszedł z buta.
Tylko obcokrajowcy mają takie pomysły.

Nowy Targ. Godzina 21 z minutami.
Ciemność nieprzenikniona, ponad 100 km/h na liczniku.
Gwiazdy. Dużo gwiazd. Miliony gwiazd.
Polecam, Adrianna Surowiec.

Zakopane, Antałówka 17, pierwsze piętro.
Ten sam dom, inny pokój.
Zapach drewna i czystości. Szybkie wypakowanie, prysznic i sen.
Jutro ruszamy.


Obudziliśmy się o 6.45. 15 minut przed budzikiem. Nastąpiło szybkie śniadanie, po którym udaliśmy się do Palenicy Białczańskiej, skąd mieliśmy zacząć wędrówkę do Morskiego Oka. Zdecydowaliśmy się na dojazd samochodem z tego względu, że Zakopane w listopadzie jest opustoszałe, turystów można policzyć na palcach, więc, jak przypuszczaliśmy, busy nie jeżdżą już tak często i w takich ilościach jak w środku lata. Wyjście to okazało się nie tylko wygodniejszym, ale także bardziej ekonomicznym. Podróż busem kosztuje 10 zł za osobę w jedną stronę, co daje 40 zł za dwie osoby w tę i z powrotem. A tymczasem parking w Palenicy kosztuje 20 zł za dzień (sic!) + koszt paliwa, który był raczej niższy niż te pozostałe 20 zł.
Dzień zapowiadał się raczej słonecznie i ciepło, my jednak, niedoświadczeni w górach zimą, postanowiliśmy się ubrać najcieplej jak się dało. Swoją drogą, bez czapki, szalika i rękawiczek do Zakopanego po sezonie letnim wybierać się nie polecam.
Otworzyliśmy drzwi samochodu na parkingu w Palenicy. Jak fala gorąca uderza latem, tak do nas przygnał mróz na tyle silny, że uznałam, że dwie pary rękawiczek będą dobrym pomysłem. W tamtym momencie wizja naszej wędrówki była następująca: szybko do schroniska, tam się zagrzać i wracamy! Bez odpoczynku, bez postojów, bo zamarzniemy! Jednak im dłużej szliśmy, tym bardziej się rozgrzewaliśmy i tym cieplej robiło się na dworze. Na tyle, że nad Morskim Okiem, kąpiąc się w słońcu, siedzieliśmy w samych polarach.
Nad stawem spotkaliśmy grupę TOPRowców, którzy odbywali właśnie ćwiczenia z nurkowania. Byli niezwykle zachwyceni tym, że muszą je mieć.
Gdyby ktoś nie wierzył, że słońce i lód nie mogą koegzystować, oto dowód: kulka z lodowych igiełek, która tak zwyczajnie leżała na szlaku:

Nic Ci nie da Vibram, Bracie, lód i tak Ci zmoczy gacie!

Po krótkim odpoczynku nad Morskim, ruszyliśmy w stronę Doliny. Wszystko było super: pogoda, widoki i spacer tylko we dwoje. Dopóki znajdowaliśmy się na południowym zboczu. I wtedy nastał ten moment przejścia na stronę północną. Słońce zmieniło się w cień, trawa w lód, a kamienie w kostki lodu. Przyjemność zmieniła się w udrękę. Trzeba było trzymać równowagę mimo braku przyczepności. Gdyby nie nachylenie i wypukłości, można by było tam spokojnie jeździć na łyżwach - lód był lepszy niż na niejednym krytym lodowisku. Niemniej jednak, zrobiło się niebezpiecznie, kiedy nawierzchnia robiła z nogami co chciała. Wiecie jak to jest kiedy ktoś myśli, że ma gabaryty motylka i zgrabność baletnicy, a w rzeczywistości przypomina walenia wyrzuconego przez fale na plażę? Tak, tańczy, jak na wiejskiej zabawie, na 1500 m n.p.m. po czym obija sobie wszystkie wystające części ciała, a oprócz tego te, które chciałyby wystawać, ale nie mogą.
Przy okazji pozdrowienia dla pana w podkoszulku i adidasach, który twierdził, że trasę 3-godzinną przejdzie w mniej niż 2 godziny, bo przecież lód, to nie przeszkadza, a pomaga! Mam nadzieję, że dotarł tam, gdzie chciał.
Po dojściu do schroniska szybko zwróciliśmy swoje kroki ku ścieżce w dół. Jednak zamiast ścieżki ujrzeliśmy coś, co wyglądało jak zamarznięty wodospad. I co teraz? Najlepiej zmienić drogę. Tak też zrobiliśmy, dołączyli do nas Państwo Warszawiacy (coś te Tatry zsyłają na nas ludzi ze stolicy!) i Pan Z Tychów. Trasa w dół prostą nie była, wiodła przy wodospadzie, gdzie mnóstwo małych cieków wodnych przecinało ścieżkę, a co za tym idzie - tworzyły lód. Jednak z mniejszymi, bądź większymi problemami, udało nam się bezpiecznie wrócić na parking w Palenicy i wrócić do Zakopanego, żeby zjeść pizzę w naszej ulubionej knajpce, a potem napić się miodu.

Kolejny dzień nie przywitał nas bólem czegokolwiek, a znów piękną pogodą i podejrzanie wysoką temperaturą. Nie spiesząc się zbytnio, spakowaliśmy swoje manatki, zapakowaliśmy je do Golfa Czy, po czym pożegnaliśmy się z właścicielką pensjonatu i ruszyliśmy w kierunku Doliny Chochołowskiej, gdzie po zaparkowaniu samochodu i dokonaniu opłaty za wstęp do TPN, wypożyczyliśmy rowery, którymi pokonaliśmy pierwsze 4 km trasy. Rowery to duża oszczędność czasu, do tego ten odcinek drogi nie jest zbyt malowniczy, dlatego to raczej dobra opcja. Raczej, bo rowery są dosyć wysłużone, a poruszamy się niewiele, ale pod górę. Po odstawieniu jednośladów do stacji szliśmy już pieszo. Niestety szybko okazało się, że szlak, którym chcieliśmy przejść, jest zamknięty. Musieliśmy zatem dalej posuwać się naprzód. Do Doliny Kościeliskiej dotarliśmy przez Iwanicką Przełęcz. Z wejścia do Doliny Kościeliskiej czekała nas jeszcze kilkukilometrowa wędrówka po samochód. Droga Pod Reglami była słabo oznakowana, dlatego poszliśmy szosą. Po drodze mijaliśmy bacówkę, do której postanowiłam wstąpić w celu nabycie oscypków. Nie chciałam już brać tego, co sprzedają na Krupówkach, czy pod Gubałówką. I muszę przyznać, że byłam pozytywnie zaskoczona. Nigdy nie przepadałam za oscypkami, wręcz przeciwnie, uciekałam od nich najdalej jak się da, jednak zawsze kupowałam je dla rodziny. To samo mną kierowało i teraz. Jednak spróbowałam i mi posmakowały. Na tyle, że zjadłam trzy (nie od razu oczywiście;). Polecam, Adrianna Surowiec.

Po wejściu do samochodu zostało nam już tylko pojechać do Zakopanego, zrobić drobne zakupy i wracać. Tak też uczyniliśmy.
Trudno było oderwać oczy od górskich pasm.
Jeszcze tam wrócimy.

Na zakończenie kilka zdjęć:
Morskie Oko w blasku słońca
Ziemniaczki na Iwanickiej Przełęczy
 
Dać dziecku trochę zamarzniętej wody i już się cieszy!
Widok na Dolinę Pięciu Stawów Polskich
Tutaj też. Tylko z Ziemniaczkami na pierwszym planie.
Dolina Chochołowska
I jak tu za nimi nie tęsknić?!